Als parkinsonpatiënt krijg je nog een extra zekerheid bij, met de jaren gaan vanzelfsprekende vaardigheden steeds minder goed, alleen het tempo waarmee je achteruit gaat weet je gelukkig niet. In 2015 kreeg ik de diagnose parkinson, hoe ik dat ervaren heb is schreef ik eerder in een drieluik op dit ervaringsdeskundigen blog. Het is september 2022 en fysiek en mentaal gaat het ‘gegeven de omstandigheden’ eigenlijk best wel goed. Heel veel zaken die ik leuk vind gaan niet meer, van korte tot meerdaagse wielertochten, schaatsen, mountainbiken in de Ardennen tot dikke boeken lezen en nog veel meer. Na het eerste jaar parkinson lukte het om een beetje vrede met mezelf te sluiten en kwam ik tot de conclusie dat energie steken in het wat niet meer gaat me niet veel verder zou brengen. 

Een bekende bouwmarkt heeft als slogan 'Er is altijd iets te doen’. Deze simpele en positieve zin sprak me wel aan om met wat ik nog kan het maximale eruit halen. Dat is niet altijd makkelijk en je komt jezelf zo nu en dan behoorlijk tegen. Dan weet je weer dat je over de grens gegaan bent en moet je gas terugnemen. De dagen dat je weinig tot geen puf meer heb neem je dan maar op de koop toe. Er is één cruciale factor van belang en dat is geen stress. Het klinkt misschien vreemd, maar waar zaken waar ik stress van krijg of geen zin in heb doe ik gewoon niet. Door je alleen te richten op wat wel kan krijg je er geweldig veel voor terug. Zo reizen we wanneer het maar kan, het liefst met eigen auto, en als iemand vraagt ga je alweer op vakantie? Jazeker, we moesten ons zelfs haasten op tijd terug te zijn om op weer weg te kunnen gaan.

Het 'er is altijd iets te doen' maar eens voor mezelf op een rijtje gezet; gelegenheidsreiziger, automobilist, bescheiden fotograaf en tekstschrijver, vrijwilliger op de Zaanse houtzaagmolens het Jong Schaap en de Gekroonde Poelenburg, amateur meubelmaker, muziek-vinyl liefhebber, oldtimer liefhebber en Land Rover 109 eigenaar/monteur. Verder schrijf ik wat opiniestukjes in kleine kring over de zorgelijke politieke ontwikkelingen, de (on)mogelijkheden van de energietransitie, de waterstofhype en de stikstof problematiek waar momenteel zoveel over te doen is. Kortom er is geen moment van wat zal ik nu eens gaan doen? 

Of het dankzij of ondanks deze levenshouding is dat ik na zeven jaar parkinson nog zoveel veel plezier beleef met wat ik doe, wie zal het zeggen. Maar stilzitten en de oren laten hangen is zeker weten niet goed. Hoe lang dit nog door kan gaan, geen idee, wat mij betreft kan het niet  lang genoeg duren.

Bekijk hier meer blogs van Peter Moerland