Een eerdere poging tot het helpen in het dierenasiel leidde tot niets. Wellicht maar beter ook, ik met mijn zwak voor honden had er vast een geadopteerd… Wie weet wat Kees bespaard is gebleven.

En het lag ook wel erg buiten de route van waar wij wonen.

Daarna gekeken bij de stadsboerderij wat aan te lopen is, echter daar is het wel aanpoten met zoveel dieren onder andere koeien, varkens schapen. Een bijkomend voordeel zou zijn dat het uitmesten van het varkenskot voor mij niet erg zou zijn, daar ik toch niets meer ruik.

Daarna was het een poos stil in mijzelf, had andere behoeften en uitdagingen, onder andere de interviews in het online magazine blad van Wendy, Parkinson Verenigingsblad en het blad van de thuiszorg het Rog, waar ik erg van genoten heb. En het voorbereiden van de klinische lessen en presentaties betreffende parkinson.

Dan komt plotseling een vraag op mijn pad vanuit het verpleeghuis Het zonnehuis, 10 minuten lopen vanaf ons huis. De vraag is om een vrijwilliger om te ondersteunen een keer, wekelijks op de dierenweide…

Meteen een reactie per mail gestuurd en bericht terug om een gesprek in te plannen, en o wat vind ik het leuk, een rondleiding en een contract met een VOG-verklaring. En om afspraken te maken met de begeleider die de planning maakt. Laat deze nu ook samen met mij op het koor te zijn.

Inmiddels ben ik er al twee keer geweest deze week. De eerste maal samen met psychogeriatrie-bewoners, waarbij ik bij de cavia’s de geslachtsbepalingen uitvoerde. En ja hoor, 1 man bij de vrouwen, dus deze apart geplaatst (had inmiddels zijn moeder al weer bezwangerd) de kippen gevoerd en de geitjes en schapen groente gegeven.

Flyer afgegeven bij de dierenarts betreffende het aanbieden van 3 jonge cavia's plus één mannetje.

Ach wat vind ik het sneu dat hij nu apart zit, en daar komt mijn weke hartje weer tevoorschijn. Zal ik hem dan toch mee naar huis nemen? Maar ja, ik heb met mezelf en Kees afgesproken geen dieren meer erbij te nemen. Wel bedacht dat we eventueel als gastgezin zouden kunnen fungeren. Maar ik weet ook wel dat er natuurlijk niemand komt voor de 'sneue cavia' en hij stiekem weg toch het kind wordt dat maar niet op zichzelf wil gaan wonen.

Afgelopen zaterdag samen met een andere vrijwilliger de dieren gevoerd, groenten gesneden en keutels geveegd. Ik voelde me echt een boerinnetje, genoot ervan en na anderhalf uur blij naar huis.

Vandaag even de sleutel gevraagd bij de receptie en samen met Kees langs gegaan voor de fotoshoot.

Aankomende week heb ik weer twee afspraken staan met de beestjes. Ik verheug me er op, en ga op jacht naar groenten op de wekelijkse markt.

Ik zou eigenlijk mee willen doen met Boer zoekt vrouw, ware het niet dat het vroege opstaan zo rond 05.00 uur toch echt niet mijn ding is….

Ga terug naar alle blogs van Els Haring