Het lijkt een eeuwigheid, maar 15 jaar geleden had je bij je bank nog een adviseur die je kon bellen voor persoonlijk advies en dergelijke. Nu krijg je ongewild een keuzemenu waar je je eerst doorheen moet worstelen. Om er vervolgens achter te komen dat jouw onderwerp niet voorkomt in de lijst met te kiezen nummers. Heb je het geluk  dat dit wel het geval is dan begint de martelgang pas echt.

Of het nu een ziekenhuis is of een verzekeringsmaatschappij, een energieleverancier of een overheidsinstelling; in alle gevallen word je door een antwoordapparaat op sleeptouw genomen.  Met als eerste de waarschuwing dat het drukker is dan normaal. En het advies  op een later tijdstip terug te bellen. Blijf je tegen beter weten in  aan  de lijn dan word je geterroriseerd met de meest verschrikkelijke muziek die je  kan bedenken. Tussendoor wijst de gedigitaliseerde telefoniste je er nog even fijntjes op dat je ook met je vraag naar de web site kan gaan om een chat te starten.

Blijven hangen resulteert vroeg of meestal laat in een contact van mens tot mens. Aangezien niemand op de hoogte is van je persoonlijke situatie moet je die eerst toelichten. Het is verder te hopen dat je een passend antwoord/advies krijgt. Mocht dat niet het geval zijn, dan begint het hele circus weer opnieuw.

Je zal  als patiënt dringend hulp nodig hebben van bijvoorbeeld een zorgverlener, dan mag je er wel een dag voor uittrekken voordat je doorgedrongen bent tot je juiste contactpersoon. Desgevraagd zeggen de verantwoordelijken dit allemaal te doen in het belang van de klant. “We komen naar je toe” is de veel gehoorde slogan van een bekende bank. Hoe en wanneer is de vraag. Ik vrees dat dit slechts het begin is van een contactloze samenleving.