Ik heb geleefd. (En natuurlijk nog steeds), op mijn manier en op de manier die mogelijk was. Ik heb de ziekte nu al 17 jaar. Dat is een hele tijd. Het is zwaar geweest, Retezwaar.

En ik heb veel bereikt. Ik ben bewuster gaan leven. Ik heb veel geleerd over mezelf. Of eigenlijk wist ik de meeste dingen al, maar ik ben het me meer bewust geworden.

En ik ben er naar gaan leven. Geen grote groepen meer. Ook ben ik wat rustiger dingen gaan doen. Ik ga graag de natuur in, dus wandelen is geen probleem.

Ik kan veel beter relativeren. Ik maak me een stuk minder druk over dingen. Ik richt mijn aandacht meer op mezelf.

Ik heb nieuwe vrienden gemaakt, die beter bij mij passen.

Ik durf mijn gevoeligheid beter te laten zien. Ik durf eerder mijn grenzen aan te geven en niemand die er raar van opkijkt. Die ruimte heb ik zelf gecreëerd.

Ik mag leuke dingen doen. Die hoeven niet ingewikkeld of duur te zijn. Als er een zonnige dag is ga ik lekker naar buiten. Anderen werken 40 uur in de week. Ik heb altijd vakantie.

En wat ik het allerbelangrijkste vind is, dat ik heb leren schrijven op een manier die bij mij past. Voor mezelf worden dingen duidelijker. En schilderen is leuk, even uit mijn hoofd komen. Mijn denken is namelijk niet het belangrijkste maar mijn gevoel. En dat probeer ik te vangen in een schilderij. Zonder parkinson zou ik dit niet geweten hebben. Ik heb er zo’n plezier in.

Creativiteit is zo belangrijk!

PS. De verjaardag ging veel beter dan ik gedacht had. Ik heb eigenlijk geen spanning gehad. Dit schept mogelijkheden voor de toekomst.

Ga terug naar alle blogs van Jolanda Everink