Je kunt het vergelijken met een wandeling op het strand langs de vloedlijn. Heerlijk met je blote voeten het natte zand voelen, je voetafdruk achterlatend in het zand. Omkijkend naar het voetenspoor heeft de zee deze alweer tot zich genomen. En wordt de geschiedenis een herinnering.

Ik ben en blijf een zeer positief ingesteld persoon en zie elke dag wel ergens de zon schijnen, is het niet de natuur die een handje helpt dan zijn het wel de kleine dingen die mij op de been houden. Een foto van een eekhoorntje die de vogelvoedselplank komt inspecteren, een wandeling met mijn lief en natuurlijk onze teckelmeisjes, de kids die elk op hun eigen manier enorm gegroeid zijn in hun zijn, zonder zichzelf te verliezen en hun puurheid en oprechtheid hebben behouden. Lieve familie en vrienden om ons heen. Soms gewoon even alleen alleen zijn. Prachtige muziek luisteren en wegzwijmelen.

Deze maand stond ook in het teken van loslaten en dan hoofdzakelijk van een werkbaar leven. Na 23 jaar keihard gewerkt te hebben, de hele wereld diverse keren over gereisd te zijn, leiding te hebben gegeven aan grote teams, successen te hebben behaald op heel veel terreinen werd het na 25 januari stil, doodstil. De Day After de wonden likkend en heel kort terugblikken op wat is geweest. Mooie woorden zijn er gesproken, oprechte persoonlijke berichten in boekvorm meegegeven voor later, een gezin dat ondanks alle moeilijke momenten vierkant achter je staat. Een droom afscheid die past bij iemand die de pensioengerechtigde leeftijd heeft bereikt en gaat genieten van nog een aantal jaren reizen, lezen, relaxen met wederhelft, kinderen en eventueel kleinkinderen. Maar als je gedwongen moet afzwaaien 14 jaar voor de eigenlijke datum betekent dit ondanks het feit dat ik elke dag nog enorm veel plezier en mooie momenten beleef toch anders. Diggy Dex bezong dit in 2018 al in het nummer 'Alles is nu'. Inderdaad de tijd die er nog rest om fysiek je eigen route te bepalen ebt weg. Hoeveel tijd er nog is, is voor niemand bekent. Maar met een ziekte die constant vraagt om de verwachtingen bij te stellen wil je ook niet te vaak in de wachtruimte van het leven plaatsnemen. Alles is nu en niet morgen of overmorgen, of volgende week of maand.

In blog 22 maakte in al kenbaar dat een fatsoenlijke bijdrage leveren aan het bedrijf als sneeuw voor de zon langzaamaan verdween moet ik James toch als meerdere erkennen. Om even een pas op de plaats te maken zijn wij er even tussenuit. Waar ik 2 jaar geleden nog zonder veel problemen de duinen beklom, was dat vorig jaar alweer een stuk minder. Maar dit jaar lijkt het nog minder te zijn. De benen willen niet voortgaan, de armen voelen als lood, het vasthouden van een kop koffie, een lepeltje of simpelweg de sleutel in de deur doen zijn opgave waar heel veel inspanning bij komt kijken.

Wij laten ons niet kisten en het is “nog niet voorbij” (lied van Rob de Nijs). Een nummer geschreven door Paskal Jakobsen van BLØF en met de muziek van Koen-Willem Toering was al ontroerend mooi.

“Als ik wankel op mijn benen,
Ook dan houd je nog van mij
Als ik eventjes afwezig
En niets en alles bezig
Als ik net niet meer zo snel ben
En niet zo goed meer aan iets nieuws wen
Dan ben je daar…
Dan ben je daar…"
(Bron: '’t Is Mooi Geweest (lofzang op het leven)' Robert Haagsma

Elke dag is weer een nieuwe dag. En elke dag dit voorbij gaat wordt een herinnering die niemand je meer kan afnemen.

Carpe Diem lieve mensen en geniet.

Ga terug naar alle blogs van Remko Boogaard