Ik was bij het traject revalidatie Friesland gekomen door verwijzing van mijn neuroloog, omdat ik had gevraagd naar mogelijkheden die ik zou kunnen hebben qua ondersteuning zodat ik zo lang mogelijk mobiel kan blijven.

Welnu, na 3,5 maand  training met fysiotherapeut, ergotherapie en logopedie, bewegingsagogie en gesprekken met maatschappelijk werk en de revalidatie-arts kan ik wel een balans vinden en weet ik wat ïk voorlopig nog wel en wat ik niét kan en vooral welke hulpmiddelen er zijn en hoe ik daar gebruik van kan maken. Ik wist van het bestaan soms niet af.

Ik benoem hieronder een aantal hulpmiddelen die mij erg hebben geholpen.

Allereerst de bedsteun en het praktische hoeslaken van deels zijde (in het midden) en deels katoen (aan de zijkanten en boven- en onderkant), zodat je goed kunt draaien in bed. Verder een 'helping hand' om me zelfstandig mee aan te kunnen kleden. Waar ik qua ergotherapie ook veel aan heb gehad, is het trainen op een driewielfiets. En nu hoop ik op niet al te lange termijn via de Wmo zelf over zo'n fiets te kunnen beschikken. Heerlijk lijkt mij dat weer te kunnen gaan fietsen en zo een stukje vrijheid terug te krijgen!! Daarnaast hebben we diverse andere hulpmiddelen besproken en uitgeprobeerd.

Bij fysio heb ik onder andere leren lopen achter een rollator, training gehad hoe te draaien in bed en vooral geleerd door trial en error wat voor mij de beste trigger is om op te starten wanneer ik weer eens helemaal 'vast' sta en het lijkt alsof mijn voeten aan de vloer vastgeplakt zitten. En weet je wat het meeste effect had bij mij? Een liedje zingen of stampen met de voeten! Dan de logopediste: ook daar een eyeopener voor mij qua specialisatie: allereerst geleerd hoe ik duidelijker en verstaanbaarder kan praten. Namelijk LUID en LAAG!! Geoefend en het heeft effect! Wat vooral ook effectief was hoe ik slikproblemen kan voorkomen: je hoofd enigszins voorover houden met de kin op de borst!! En.... ik mag het laatste restje drinken laten staan voortaan!!

Bij maatschappelijk werk heb ik vooral geleerd lief te zijn voor mijzelf en op tijd rust te nemen. Dat doe ik nu door een wekker zetten. En het proces van acceptatie doorgenomen.

Nadat ik eerst bij de fysiotherapeut de nodige lessen heb gehad in valpreventiem, heb ik dat kunnen afsluiten met een bewegingsagoog. Gelukkig ben ik nooit bang geweest om te vallen, maar nu weet ik wel waar ik iets aan kan doen.

In het afrondende gesprek met de arts had heb ik benoemd dat "het geheel MEER is dan de som der delen!". En dat ik daarvan echt onder de indruk was. Wanneer ik bijvoorbeeld bij de fysio het moeilijke draaien in bed benoemde, gingen zij dat doorgeven aan de ergo en kwam die met de oplossing!

In het afrondende gesprek nog benoemd dat mijn ogen zo vaak dichtvallen doordat het bovenste ooglid zakt, kwam de revalidatiearts daarvoor ook nog met een mogelijke oplossing in de vorm van een speciale bril, waar een houder op wordt gelast. Het lijkt mij aan één kant echt een oplossing te bieden en aan de andere kant spannend en toch ook eng. Heeft iemand van jullie hier ervaring mee? Ik ken het helemaal niet.

Ga terug naar alle blogs van Tineke Witteveen