Yolanda heeft nog een bucketlist, één daarvan is het dirigeren van een orkest. Ze is muzikaal en speelt zelf piano en cello.

Ik schiet vol als ze achter de piano laat zien hoe haar linkerhand door de tremor niet meer kan wat de rechter nog wel kan. Voor dirigeren heb je twee handen nodig, zou dat haar wel lukken, vraagt ze zich hardop af. Haar cello heeft ze dan al weggegeven aan haar nichtje.

Marg wordt geraakt door de manier waarop Yolanda woorden geeft aan haar parkinson. Woorden die heel erg overeenkomen met Margs eigen woorden, zoals de onzekerheid over de toekomst, of je morgen nog kan wat je vandaag kan en de effecten van de wisselende spierpijn: zo kenmerkend voor parkinson.

Aan het eind van de documentaire zijn we allebei in tranen.

*) Wij keken op Canvas, hopelijk wordt hij ook nog door de NPO uitgezonden. Want iedereen zou deze documentaire moeten zien

(foto pixabay)

Bekijk hier alle blogs van Ingrid Verbeek