Toen we weer samen waren heb ik hem gezegd, dat ik het niet prettig vond dat hij meteen zijn aandacht verlegde. Hierop ging hij in de verdediging: “Ja, maar het was voor mij belangrijk om mijn collega aan te horen en te spreken.”

“Ja,” zei ik, “maar ik voelde me er niet prettig bij en ik vond het niet respectvol.” En weer in de verdediging: “Dat is niet zo, want we kennen elkaar al een paar jaar.”

“Ja, maar ik ben cliënt en heb jou dus nodig in de tijd dat ik bij jou ben. Wat je had kunnen doen, en dit zie ik als een leermoment, dat je, of tegen mij zegt: ‘Ik ga even met mijn collega in gesprek, ik kom er op terug.’ Of tegen je collega: ‘Ik rond het gesprek met mevrouw af en heb dan tijd voor jou.’ Dan had ik me gehoord gevoeld en met respect behandeld.”

Ik hoop dan ook oprecht dat dit een eye opener is.

Wij, met onze parkinson, moeten voor onszelf op gaan staan, parkinson een gezicht geven, en vooral zeggen wat je te zeggen hebt, zonder schuld of schaamte, echter wel respectvol natuurlijk.

Dit gezegd hebbende sluit ik af met “Stand your ground”.

Ga terug naar alle blogs van Els Haring