Zo lees ik nu een boek uit de categorie mindfulness. Een zeer interessante materie moet ik zeggen. Soms of misschien wel vaak een ‘open deur’ maar toch. Het zet je aan het denken.

In dit boek wordt uitgelegd hoe je een betere versie van jezelf kunt worden. Althans dat is het doel van de schrijver zoals ik dat geïnterpreteerd heb. Ik stond direct al voor een dilemma. Waarom zou ik een betere versie van mijzelf willen worden of moeten worden? Ben ik misschien ergens verkeerd afgeslagen? Zijn er mensen in mijn omgeving die mij misschien een mindere versie van mijzelf vinden en hopen dat ik door het lezen van het boek tot nieuwe en andere inzichten kom waardoor ik een betere versie van mijzelf wordt?

Maar wat is de definitie van een betere versie van jezelf? Natuurlijk ben ook ik niet verschoond van het maken van fouten en heb ik soms verkeerde beslissingen genomen. Of beter gezegd. Ik had het misschien anders moeten doen. Maar om nu te zeggen dat ik de tijd terug moet zetten om deze andere keuzes en beslissingen opnieuw te overwegen? Nee geenszins. Wat mij betreft nemen gedane zaken geen keer. En is dat simpelweg onderdeel van de reis die je door je leven maakt. Sta ik dan nu op een kruispunt in mijn leven waarbij ik alsnog de juiste afslag kan nemen naar de betere ik?

Een stuk verder in het boek worden zes basisbehoeften besproken die elk mens na zou streven:

• Zekerheid
• Afwisseling
• Aanzien
• Liefde en verbondenheid
• Groei
• Maatschappelijke bijdrage

Toen moest ik even een pas op de plaats maken. Deze zes basisbehoeften zijn opgetekend door een befaamde inspirator. Ik denk op basis van eigen ervaringen en ontwikkelingen. Of misschien wel uit andere mindfullness-gedachten of stromingen.

Om eens te kijken of deze zes basisbehoeften voor mij ook daadwerkelijk van toepassing zijn, heb ik ze eens wat nader tegen het licht gehouden. En gereflecteerd naar mijn eigen behoeften en eigen waarden.

Dus bij deze de opsomming van de beschreven zes beschreven basisbehoeften:

• Bij zekerheid ging het licht wel op groen. Een geborgen en zorgeloos bestaan willen de meeste mensen wel en ik persoonlijk vind dat een heel belangrijke en duidelijke behoefte om als persoon goed in het leven te kunnen staan. Maar ook te zorgen dat deze zorgeloosheid en geborgenheid door de partner en kinderen wordt gevoeld en beleefd.
• Afwisseling, daar gaan de nuances een rol spelen. Er is een categorie mensen die prima kunnen leven met zekerheid boven afwisseling. Want wie zegt dat het zoeken naar zekerheid saai is? Ik neig meer naar de kant van de zekerheid, dus zal wel oersaai gevonden worden. Ik mijd inderdaad risico’s en volg de meest veilige en stabiele weg. Je zult mij niet snel zien bungy jumpen of ergens van een hoge klif het water in zien springen. Ik neem het trapje wel en kom zo ook wel in het water terecht.
• Bij aanzien ging het licht voor mij op rood. Aanzien valt voor mij niet onder de basisbehoeften. Heb ik van huis uit ook nooit meegekregen. Je bent goed zoals je bent ongeacht je positie op de maatschappelijke ladder. In mijn carrière heb ik mij nooit voor laten staan op mijn titel of functie. Ik was één van een groter geheel en toevallig de eindverantwoordelijke. En inderdaad als ik binnenkwam dan was dat duidelijk. Niet omdat ik autoritair ben of was maar gewoon een natuurlijk leider zonder ego en pretenties. Maar voor de rest kan aanzien mij gestolen worden. Toen ik ziek werd moest ik noodgedwongen stoppen met werken. De eerste paar weken krijg je nog collega’s, klanten, leveranciers en belangstellende die navraag bij je doen. Maar binnen know time ben je passé en gaat het leven weer verder. Aanzien of niet de mensen moeten door en doen dat met of zonder jou. Dus aanzien is leuk zo lang als het duurt maar biedt geen enkele garantie voor de toekomst.
• Bij liefde en verbondenheid werd het licht weer donkergroen. Want deze basisbehoefte snijdt hout wat mij betreft. Deze zou wat mij betreft met stip op nummer één mogen staan. Je kunt er niet genoeg van ontvangen maar ook verzenden naar je naastenliefden. Wat zou de wereld er een stuk vreedzamer uitzien als wij allemaal een beetje meer hiervan zouden willen delen. Zonder vooroordelen en zonder aanziens des persoon.
• Met groei wordt bedoeld dat je op geestelijk gebied groeit naarmate je ouder wordt en meer meemaakt op je levenspad. En dat je met die kennis en ervaring een bijdrage levert aan de samenleving en in het bijzonder aan de mensen in je directe omgeving. Daar kan ik wel wat mee. In een volwaardig leven ontkom je niet aan de dingen die in het dagelijks leven gebeuren, geboorte, succes, overlijden, verdriet, geluk, liefde, troost vinden en nog vele andere dingen.
• Maatschappelijke bijdrage, bij deze laatste ging de voet op de rem. Dit kan volgens mij alleen iemand bedacht hebben die gezond is en nooit iets heeft meegemaakt op zijn of haar levenspad. In de omschrijving wordt aangegeven dat wij allemaal van betekenis willen zijn. Dat klopt inderdaad maar wat nu als je door omstandigheden aan de andere kant komt te staan van de maatschappelijke ladder? Waar je steeds meer en vaker al je energie aan moet wenden om jezelf en je lief en naasten te ondersteunen en er gewoon te zijn. Helaas slaat de balans voor een maatschappelijke bijdrage dan de verkeerde kant op.

Maar goed met een beetje mindfulness draai ik het naar het positieve en creëer ik mijn eigen kleine maatschappij. Een ministaatje waar zekerheid, geluk, groei, liefde en verbondenheid de nieuwe basisbehoeften vormen. En waar maatschappelijke bijdrage op een andere manier wordt ingevuld en aanzien gewoon weg niet thuishoort. Want voor ego’s is geen ruimte en ik beperk mijn maatschappelijke bijdrage door het onderhouden van onze eigen mini-economie met de aandacht en zorg voor de mensen die ons dierbaar zijn. En dat doe ik niet alleen maar samen met mijn lief.

Ondertussen probeer ik zoveel als mogelijk mijn eigen ik te blijven en voel niet de behoefte op zoek te gaan naar de betere versie van mijzelf. Want die is er niet.

Ik ben goed zoals ik ben.

Ondertussen blijf ik met volle aandacht de lectuur over mindfulness en andere onderwerpen aandachtig volgen.

Carpe Diem

Ga terug naar alle blogs van Remko Bogaard