Ik schiet overeind en ren naar de slaapkamer. Daar tref ik een slapende Marg, die in haar droom alle spullen van het nachtkastje heeft gemaaid, inclusief het glas water dat erop stond.

Ik maak haar voorzichtig wakker, zodat ze de tijd heeft om te beseffen dat ze een heftige droom had en ze mij niet als onderdeel daarvan ziet.

Als ze eenmaal wakker is en door heeft hoe ik van haar kreet geschrokken ben, zegt ze: "Sorry, sorry." "Lief dat je dit zegt, maar het hoeft niet hoor," reageer ik. "Jij kan hier niets aan doen, dit is je parkinson."

Ik maak een kopje thee voor haar en ga terug naar mijn krant.

Bekijk hier alle blogs van Ingrid Verbeek