Ik zag vandaag z'n beker met net nog een beetje leesbaar deze tekst. En dacht toen: het is net alsof deze beker een beetje weergeeft hoe het met mij gaat. Het is steeds meer loslaten en opnieuw jezelf programmeren lijkt het wel.

Wat lijkt het al een tijd geleden dat ik m'n laatste blog schreef. Toen was ik in spanning voor de 3wielfiets en wat voelde ik mij happy toen die arriveerde: zo blij als een kind!! Maar wat was de teleurstelling GROOT toen bleek dat ik er niét meer mee de weg op kon. Mijn man heeft doodsangsten uitgestaan want het ene moment fietste ik goéd en het andere moment vloog ik ineens uit het niets de weg over naar links of zag ik iemand langs de weg lopen met een hond en dan verstarde ik en vloog de berm in.

Aanvankelijk dacht ik nog dat dit een tijdelijk leerproces zou zijn. Immers ik had met het oefenen bij revalidatiecentrum Friesland ook wel eens een uitglijder gehad. Maar hoe ik daarover zelf ook dacht,  manlief zag het echt niet meer zitten toen hij meeging, nadat ik heel lief had gevraagd of hij toch nog één keer mee zou willen, maar ik vervolgens al bij de buren de oprit opreed! En direct daarna ook nog ineens de weg overstak... Ja, toen was het GENOEG voor hem en eigenlijk ook voor mij, maar wel een grote teleurstelling! Maar niet getreurd want wij hebben de duofiets ontdekt en inmiddels al heel wat kilometers gefietst samen.

Dat het steeds meer loslaten is en jezelf opnieuw programmeren is ervaar ik ook met mijn ogen (toch echt iets voor parkinsonisme), want die vallen steeds dicht. En om zo'n blog als deze te schrijven kost ontzettend veel discipline want je moet steeds opnieuw beginnen. Maar ook daar gloort er hoop op verbetering want ik krijg een ptosisbril. Dat is een bril die ervoor zorgt dat je oogleden open worden gehouden d.m.v. steunen op de bril, zodat ik 's avonds niet steeds mijn oogleden zelf hoef OPEN te houden als ik tv wil kijken. Of zoals nu bij het schrijven van dit artikel...

En dan maar hopen dat het werkt! Gelukkig sta ik er altijd positief in hoor!

Ga terug naar alle blogs van Tineke Witteveen