Deze week was dat niet het geval. Ik gaf een extra dosis en ik bleef in een off. Een uur later heb ik nog een extra dosis gedaan. (Ik kan maar 1 extra dosis in een uur doen.)

Weer wachtte ik een uur. Nog steeds geen effect. Maar ik dacht, laat ik eerst mijn eigen meditaties gaan luisteren. Daar word ik vaak ook rustig van. Ik wilde het nog niet opgeven.

Tot ik op een gegeven moment echt moe begon te worden. Ik heb als laatste redmiddel toch een snelwerkende madopar samen met een extra dosis gedaan. En ja, eindelijk kwam ik er door.

Dit was toch weer een leermoment. Want ik volg een cursus om Instagram te leren kennen. Daar zet ik mijn tekeningen op. En ongemerkt besteed ik er veel te veel tijd aan. En natuurlijk wil het niet direct zoals ik dat wil. Ik word ouder en snap dingen toch wat langzamer en door parkinson wordt het ook slechter. En je snapt het al. Ik werd boos (eigenlijk op mezelf). Boosheid verergert de verschijnselen ook nog eens.

Vanaf nu besteed ik 1 dag in de week 1 tot 2 uur aan de cursus. Ik doe het tenslotte ook voor de fun.

Ga terug naar alle blogs van Jolanda Everink