Ja, ik tril. So what?
Ja, ik heb een leven maar dan anders.
Ja, ik koop veel dingen online.
En ja, ik volg mensen online.
Ja, ik ben ook heel lang onzeker geweest of ik zou kunnen blijven tekenen. Maar inmiddels ik weet dat dat altijd zo zal blijven.
En ja, ik heb voor mezelf gekozen en ben alleen gaan wonen.
En ja, de eerste 2 jaren heb ik ontzettend getwijfeld of ik het wel had moeten doen.
En ja, ik ben er achteraf heel blij mee dat ik dat gedaan heb.
En ja, de eerste paar jaar dat ik een teruggetrokken leven leidde waren moeilijk en verdrietig. En vermoeiend.

Nee, ik heb geen spijt omdat ik een teruggetrokken leven leid. Ik ben er blij mee. Ik heb nu minder vrienden, maar wel betere.
Nee, kleine groepjes vrienden vind ik veel fijner.
En nee, ik kan niet zo goed in grote groepen.
En nee, ik kan niet naar een concert.
En nee, alles is allemaal niet perfect.
En nee, ik heb niet helemaal een vaste hand met tekenen. Maar dat hoeft ook niet.
En nee, ik kan niet altijd tekenen. Maar vaak genoeg.
Nee, ik schaam me niet voor mijn parkinson. Waarom zou ik?
En nee, ik heb geen invloed op mijn ziekte, maar wel op het verloop ervan!

Ik probeer zoveel mogelijk tijd op een leuke manier te besteden. En ik kan ondanks deze ziekte nog heel veel voor anderen betekenen. Alleen anders.
Ik heb tijd om echt naar anderen te luisteren. Ik help iemand die ook een lichamelijke beperking heeft, door een spelletje met haar te doen. Ik heb een andere kijk op dingen dan veel gezonde mensen.
En mijn medicatie is al een hele tijd stabiel en ik heb zelfs ook al wat afgebouwd. Als er geen hele emotionele dingen gebeuren, zal ik vanaf nu stabiel blijven.
En dat ik meer bent dan mijn parkinson.

Ga terug naar alle blogs van Jolanda Everink