Maar ook ben ik mijn werk toen kwijt geraakt. En ik kon in het huishouden niet veel meer doen. Ik heb nog een jaar lang geprobeerd om elke dag iets te poetsen, maar dat lukte ook niet. Ik was te moe. De kinderen opvoeden was al (te) veel. Ik heb het gevoel gehad dat ik mijn kinderen en vooral mijn man in de steek liet. En financieel heeft het ook gevolgen gehad natuurlijk.

Nu zie ik dat anders. Ik heb poetsen nooit leuk gevonden. Er was altijd wel iets dat gepoetst kon worden. Het kostte mij veel energie. Het werd bij ons ook niet gewaardeerd. Niemand die zei: “Goh, wat is alles weer mooi schoon.” Voor de grote dingen heb ik nu een poetshulp via de Wmo. Niet verkeerd toch?

En in de eerste paar jaar van mijn  ziekte, vond ik het rot om niets te kunnen. Nu durf ik te zeggen: Ik heb een nieuwe weg gevonden.

Ik heb die vrije tijd nodig gehad. Ik heb een passie ontwikkelt voor tekenen. En schrijven is ook leuk. En om naar mezelf te kijken. Op welke gebieden kan ik beter voor mezelf opkomen? Ben ik te lief voor andere mensen? Hoe kan ik mijn energie beter managen?

Dat is een hele weg. Wel heb ik geleerd dat ik er mag zijn. Of ik nou wat doe of niet. Het heeft me veel zelfvertrouwen opgeleverd. Ik heb een nieuwe weg gevonden.

Die nieuwe weg heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat ik meer zelfvertrouwen hebt gekregen. En dat is weer goed om de regie te houden. En dat is positief voor het verloop van mijn parkinson.

Deze blog verschijnt ook op mijn Facebookgroep Positief Met Parkinson.

Ga terug naar alle blogs van Jolanda Everink