Die instelling hebben we het afgelopen half jaar in grote lijnen zo gehouden. Dat betekent dat ik er nog steeds profijt van heb. Ik slaap iedere nacht goed, ook in een onbekend bed! Waardoor ik meer energie heb dan voorheen. De ernstige overbeweeglijkheid ben ik kwijt, waardoor ik rustig kan genieten van mijn avondeten en goed kan auto rijden. Ik heb bijna geen kramp meer in mijn rechtervoet.

Wel heb ik een tremor en venijnige kramp/prikkeling in mijn linkervoet. Als bijwerking van de DBS heb ik links een knijpend oog, een soort knipoog die ontstaat bij vermoeidheid en tijdens een off.

Ik zou de DBS graag iets harder willen zetten, maar dan is de kramp in mijn linkervoet niet meer op te vangen en gaat mijn linkeroog helemaal niet meer open. Dus we zullen toch echt weer wat moeten bijstellen. Ik hoop nog een keer een stand te vinden waar de kramp geheel weg is. Maar ik ben realistisch, leven met parkinson is en blijft een uitdaging en soms een hele opgave.

In 2026 is het de bedoeling dat ik naar het Wereld Parkinson Congres ga in Phoenix Arizona. Daar ga ik proberen te vloggen, om geïnteresseerden te informeren en mee te laten genieten van het congres. Ik weet niet of ik nog doorga met het schrijven van blogs.

Daarom zeg ik voor nu: "Together we dance" ("we dansen samen"). Laat uw leven met parkinson een beetje lichter zijn door een dansje, al is het een dansje in gedachten, al beweegt alleen uw pink, probeer het, en u gaat glimlachen. Ik weet het zeker :-)