Inmiddels zijn we in Drenthe geweest en de rit er naartoe, 3,5 uur rijden, hebben we opgesplitst. Dat ging goed. We kwamen in een mooi vakantiehuis van een particulier. Van daaruit konden we onze vrienden bezoeken. Dat probeerden we elke dag in te plannen, maar twee dagen hebben we een rustdag moeten nemen. Verder ging het wel goed. Alhoewel de duizeligheid blijft.

En dan bezoek je vrienden, die van de diagnose gehoord hebben, maar ons lang niet hebben gezien. Die dan zeggen: "O, maar hij ziet er goed uit. Ik zie niks aan hem." Alsof ze je gewoon voor leugenaar uitmaken. Daar kan ik dus echt boos van worden. Ga ik mezelf nog verdedigen ook. Zo van: "Ja, hij heeft goede en slechte momenten…" 

In Drenthe geeft mijn man aan dat hij zich waar we nu wonen niet meer thuis voelt. Ik schrik en vraag of hij wil verhuizen. Maar dàt is het niet. Hij voelt zich nergens meer op zijn gemak. Krijgt niet goed aansluiting als hij in gezelschap van meer mensen is. Maar hij voelt zich ook nutteloos. Voorheen deed hij nog vrijwilligerswerk bij Humanitas. Ging naar mensen toe om hen te helpen om hun administratie op orde te krijgen en eventuele schulden in kaart te brengen en een mogelijkheid zoeken om die af te lossen. Dat kan nu niet meer. Hij kan geen auto meer rijden, dus niet naar klanten toegaan. Al pratende komen we toch op een idee. Hij gaat een gesprek aan bij Partners in Welzijn. Daar hoopt hij iets administratiefs te kunnen doen. Hetgeen wel langzamer gaat dan voorheen, maar het lukt nog steeds. Hij zegt dat hij niet voor de rest van zijn leven op de bank wil blijven zitten.

Door de duizeligheid wandelt hij niet meer. Loopt korte stukjes op plaatsen waar hij zich vast kan houden. Het advies van de cardioloog heeft ook niet geholpen.

We zijn benieuwd hoe het nu weer verder gaat. Of het lukt om iets te kunnen doen, zodat hij toch onder de mensen komt, een-op-eengesprekken, en iets te doen heeft.

Bekijk hier alle blogs van Angela Korving