En precies daar werd weer pijnlijk duidelijk waarom ik niet meer in staat ben om op hoog niveau en onder hoge druk te werken. Wat een uitputtende exercitie. Niet alleen vanwege de deadlines, maar vooral omdat je voortdurend moet weten waar alles staat, wat al is aangeleverd is en welke stap nog moet worden gezet. 

Voor de verkoop van het appartement werkten we met MOVE. Voor de nieuwbouw met een ander portaal. Voor de hypotheekaanvraag weer een derde systeem. Drie parallelle stromen, elk met hun eigen logica, eisen en deadlines. 

Met maximale focus is het uiteindelijk gelukt. Alles werd op tijd aangeleverd en de uitkomsten waren bevredigend. Het appartement werd binnen drie weken verkocht. De contracten voor de nieuwbouw, inclusief de meerwerklijst, moesten versneld worden afgerond — ook dat lukte. En de hypotheekaanvraag verliep uiteindelijk soepel en binnen de gestelde termijn. Maar de prijs was hoog. Het was opnieuw een forse aanslag op lichaam en geest. Echte rustmomenten waren er nauwelijks. 

Op vrijdag 10 oktober werd de verkoop definitief bekrachtigd met het tekenen van het koopcontract. Een hectische dag, want diezelfde dag vertrok ik met onze twee jongens voor twee weken naar Zweden. Een reis waar ik enorm naar uitkeek. Na maanden van spanning en deadlines voelde dit als een noodzakelijk moment om te ontladen — en hopelijk ook weer wat op te laden. 

Het werd een prachtige reis. Met z’n drieën doorkruisten we een groot deel van Zuid-Zweden. We hadden afgesproken het rijden te verdelen, maar al snel bleek dat mijn klachten dat nauwelijks toelieten. De jongens namen het grootste deel van de ruim 5.000 kilometer voor hun rekening. Dat was confronterend, maar ook ontroerend. Het werd een reis die ons altijd bij zal blijven. 

Na thuiskomst begon het volgende hoofdstuk: inpakken, plannen, loslaten. We maakten ons klaar voor een tijdelijk verblijf, omdat onze nieuwe woning nog in aanbouw is. De overdracht van het appartement stond gepland op 16 januari. 

Elke dag pakten we één tot drie dozen in. Dat klinkt overzichtelijk, maar het brengt ook onrust. Steeds meer dozen om je heen, steeds vaker nadenken over wat naar de opslag kan en wat je in de tussenperiode nodig hebt. Daar doorheen liepen verjaardagen, feestdagen en de vaste afspraken met specialisten. En ondertussen bleef de zoektocht naar de juiste medicatie doorgaan — in de hoop de aanhoudende pijn en stijfheid enigszins te dempen. 

Dat blijft een frustrerend proces. Uitproberen, bijstellen, opnieuw beginnen. Wetend dat er geen medicijn bestaat dat James afremt. Hooguit voorkomen ze dat het erger wordt. Misschien is het woord lijden hier eerlijker dan behandelen. Hoe vol mijn medicijndoos ook is: het is symptoombestrijding, niet meer en niet minder. 

Op 13 januari was het dan zover. Om half acht draaide de verhuiswagen de straat in. Vier man, drie koffierondes en iets meer dan twee uur later stond alles in de wagen. Wat een opluchting dat we daar zelf geen rol in hoefden te spelen. Wij hoefden alleen nog de laatste spullen in de auto te zetten en het appartement netjes achter te laten. 

Na de overdracht op 16 januari vertrokken we naar ons tijdelijke adres. Daar kwam de vermoeidheid pas echt los. Maar ook de rust. Langzaam werd het overzichtelijker. 

Eén huis in aanbouw. 
Eén appartement dat niet meer van ons is. 
Een tijdelijk verblijf dat ingericht moet worden. 

Het is veel. En het bevestigt opnieuw waarom werk en privé combineren voor mij niet meer haalbaar is. 

Tegelijkertijd blijven er andere ballen in de lucht: ondersteuning van oudere bewoners uit het oude complex, de zorg voor schoonmoeder, zorgen om mijn oudste kind, het aanstaande moederschap van dochterlief, de opgewektheid van de middelste, de gezondheid van mijn schoonzus. Het rommelt. Altijd. 

Maar ik leef steeds meer in het nu. Ik plan bewuster de dingen die mij plezier en voldoening geven. Wat anderen daarvan vinden is van ondergeschikt belang. Het is mijn leven. Mijn tijd. En ik hoef alleen verantwoording af te leggen aan mezelf — en aan mijn lief. 

Je kunt geen tv aanzetten of tijdschrift openslaan zonder overspoeld te worden door meningen. Ik ben daar klaar mee. Ik luister niet meer naar mensen die met holle woorden indruk willen maken. Ik richt me op mijn inner circle. Ik loop blootsvoets door de natuur, aard mezelf, zit ’s ochtends vroeg op een bankje met een kop koffie en luister naar de bijna oorverdovende stilte. 

Ja, die bestaat nog. 

En terwijl ik daar zit, denk ik na over waar ik die dag mijn energie aan wil besteden. En als het niet lukt zoals gepland, begin ik morgen gewoon opnieuw. 

Zo wordt het leven weer een beetje overzichtelijker. 
En daar word ik rustig van. 

Carpe Diem