In de avond helse onverdraaglijke pijn. Met de ambulance naar het ziekenhuis. Bleek er een klemmetje dat de galleider af moest sluiten los te zijn gegaan. De galvloeistof verspreidde zich in mijn buik. Morfine en antibiotica, plus een drain zou het allemaal moeten oplossen. Een week lang ziekenhuis en helse pijnen.

Maar wat deed dat met mijn man? De buren hielpen waar ze konden met boodschappen, vervoer naar het ziekenhuis en klusjes thuis. Maar de enorme stress die mijn man te verwerken kreeg gaf hem een behoorlijke klap. Zijn klachten werden erger. Eén geluk was dat de duizeligheid eindelijk minder was geworden door het stoppen met de levodopa. Maar nu werd het lopen slechter, de tremor nam toe en hij voelt zich verre van goed.

Inmiddels ben ik thuis uit het ziekenhuis, maar ben erg moe en misselijk van de antibiotica. Mijn herstel gaat heel langzaam. Mijn man moet meer in het huishouden doen. Samen moeten we er weer bovenop zien te komen. Maar wat is dát moeilijk en wat duurt het lang, voordat ik weer een beetje mens ben.

Ik weet dat ik snel moet opknappen om er weer voor mijn man te kunnen zijn. Het komt ook allemaal wel weer goed, wat mij betreft dan, maar al bij al zitten we in een helse tijd.

Bekijk hier alle ervaringsverhalen van Angela Korving