Kassa! Alle mogelijke medicatie, therapieën en behandelingen zijn opeens beschikbaar. Het gouden sleuteltje is in het geldkistje gestoken. Niet in ons eigen geldkistje, bijvoorbeeld een reisje op kosten van de verzekering of bijdrage aan de kosten die mantelzorgers maken. Nee, dat vooral niet. Alles is gericht op het 'ziektemodel'. En als je het verhaal koopt en erin gaat geloven, ga je je ook 'ziek' voelen.

Het 'menswaardig' model is losgelaten. Natuurlijk hebben we baat bij alle ondersteuning diewe kunnen afnemen. Parkinson is echt geen 'kattenpis', maar er zit wel een kwalijke reuk aan. Want we krijgen alles aangeboden, maar wel op voorwaarden, ofwel vanuit de verzekering, ofwel vanuit de gemeenten, die ook nog individueel mogen bepalen waar het geld aan besteed mag worden.

Het model 'zorg op maat en de leefstijlinterventies' komen mondjesmaat in beeld. De alternatieve middelen en therapieën, waar wij veel baat bij kunnen hebben, dienen zelf bekostigd te worden. 'Compassievolle' zorg zou eveneens vergoed mogen worden, waarbij de diagnose niet allesbepalend is, maar de mens.

En o, ja in het woord 'PATIËNT' zit 'PATIENCE'. Voordat je eindelijk een afspraak krijgt, moet je soms maanden wachten. En ben je eindelijk op de juiste plek is er nog de 'wachtkamer', deze hoef ik niet uit te leggen denk ik.

De moraal van dit verhaal?
Met een diagnose plukt men je kaal.

Ga terug naar alle blogs van Els Haring