Maar ook 'tijd' lever je in. De agenda staat vol afspraken met fysio, ergo, logopedist, podoloog, neuroloog, parkinsonverpleegkundige, cardioloog, psycholoog, huisarts etcetera. En bij iedere afspraak moet je wachten tot ze komen of dat je aan de beurt bent. En dan die irritante belafspraken. "U wordt gebeld tussen 14.00 en 15.00 uur." Vanaf twee uur zit je dus te wachten. Als mijn man gebeld wordt, wil hij dat ik meeluister. Dus ik moet thuisblijven en wachten… Dan kan ik behoorlijk ongeduldig worden als de betreffende persoon om 15.00 uur nog niet gebeld heeft. Het gaat allemaal van MIJN/ONZE tijd af. Dus tijd inleveren.

We gingen dus op zoek naar een elektrische driewieler tandem. Het moet een driewieler zijn voor stabiliteit en een tandem omdat mijn man niet snel genoeg kan reageren in het verkeer. Dus ik moet voorop fietsen. Maar die dingen zijn te groot voor in onze kleine fietsenstalling bij onze seniorenwoning. Dus… geen optie. Ook dát valt weg. Dus samen fietsen zit er niet meer in… inleveren dus.

Je doet bijna niks meer samen. Ik doe alles alleen. Mijn man geniet alleen nog maar van puzzelen, tv-kijken en luisterboeken horen. Zit bijna de hele dag op de bank met koptelefoon of aangesloten met hoorapparaten aan de tv. Als ik iets zeg, moet hij eerst van alles uitschakelen om mij te horen. Dus zeg ik maar niet meer zo veel.

Morgen komt een psycholoog aan huis. Om te praten over hoe het met ons gaat. Ik verwacht er niet veel van. Je moet het tóch zelf doen.

Mijn man is inmiddels begonnen met antidepressiva. Citalopram. In de hoop dat hij wat minder angstig en gespannen zal zijn. We wáchten minstens drie weken totdat er resultaat te verwachten is. Alweer wachten...

Bekijk hier alle ervaringsverhalen van Angela Korving