Openmaken van een ziekenhuisafspraak of van het ziekenhuisdossier met hulp van Digid lukt meestal ook wel.

Maar er zijn ook zwaar beveiligde apps; één horde nemen is dan niet genoeg, je moet nog een deel twee installeren. Mijn door oxycodon vertroebelde brein deed iets verkeerd. Vervolgens kreeg ik de inhoud van de e-mail of van het verslag niet te zien.

Terwijl het om mij gaat.

De lezer kan zich misschien voorstellen wat een ergernis dit bij mij opleverde.

Niet consequent!! 

Wat voor de e-mail geldt, geldt blijkbaar niet voor mondelinge informatie!

Mijn buurman op de vierpersoonskamer kreeg extra zuurstof. Toen het zuurstofgehalte (de saturatie) onvoldoende steeg, kwam er een arts. Heel kort samengevat, zonder privacy gevoelige informatie te vermelden: de arts vroeg of de man nagedacht had over niet-reanimeren en vertelde dat er geen behandeling meer mogelijk was, dat eigenlijk alleen palliatieve sedatie nog mogelijk was en dat hij nu overgeplaatst zou worden naar een andere afdeling.

Tijdens dit ‘slecht nieuws gesprek’ luisterden drie kamergenoten mee. Of ze wilden of niet. 
Waarom kan zo’n gesprek niet in een aparte ruimte, waar de betrokkene met bed en al heengebracht worden? 
Hoezo privacy?

Een slecht-nieuws gesprek wordt dus min of meer ‘openbaar’ gehouden. (Gordijnen houden weinig geluid tegen).

Het verslag van een met mij gehouden telefonisch gesprek wordt zo zwaar beveiligd, dat ik het niet open krijg. Alsof de Geheime Dienst gaat proberen de informatie te stelen!