De heenreis verloopt voorspoedig en zonder stress. De eerste horde kondigt zich aan als we geland zijn. We kunnen nergens het kantoor van de autoverhuurder vinden. Hebben we het eindelijk gevonden, is er niemand. Blijkt dat ze nog een kantoor bij een andere terminal hebben.

Het looptempo van een inmiddels ongeduldige vriend gaat omhoog. Ik ben uiteraard de laatste in de rij, maar weet ze bij te houden met mijn zwierende loopje. Als ik in het juiste ritme kom, kan ik aardig versnellen.

Druipend van het zweet duiken we de heerlijk coole auto in, die voor ons klaarstaat, als we eindelijk het kantoor hebben gevonden. Want ja, bij het Comomeer is het net zo heet als in ons landje deze zomer. Ook daar geldt code geel. En een week later kruipt de temperatuur nog wat omhoog als we op Sardinië zijn.

Maar toch heb ik op vakantie nooit zoveel last van de hitte als thuis. Dankzij de prachtige zee, het heerlijke zwembad en de airco. Misschien speel ook een rol dat ik thuis van alles moet doen van mezelf, terwijl ik weet dat het niet lukt met die hitte, waardoor ik stressig wordt en mijn ademhaling me ook nog eens in de weg gaat zitten. Op vakantie hoef ik niets meer en geef ik me over aan de lome hitte.

’s Middags is mijn energie op, tijd voor een dutje. Alle ogen rond het zwembad zijn op mij gericht als ik naar de uitgang loop. Van links naar rechts zwierend, bijna struikelend bereik ik de uitgang. Ik weet wat ze denken: die heeft te diep in het glaasje gekeken. Ik maak me zo snel mogelijk uit de voeten, compleet overbeweeglijk van de stress.

Dat is ook het moment dat ik besluit mijn wandelstok te gaan gebruiken, voor het eerst. Had ik eerder moeten doen! Ik krijg nu begripvolle blikken van personeel en andere gasten, die me van trapjes helpen of voor laten gaan in drukte. Bovendien heb ik er steun aan. Die wandelstok ga ik straks thuis ook gebruiken. Al zal dat weer even een dingetje zijn in mijn stadje, waar ik geen anonieme toerist ben.

Op onze laatste dag staan we bij de incheckbalie te wachten tot we aan boord kunnen gaan, als er ineens wordt meegedeeld dat de vlucht is geannuleerd! Honderden mensen staan boos bij de balie. Wat nu? Het was de laatste vlucht van vandaag. Vandaag komen we niet meer thuis. Uiteindelijk vinden we een vlucht, die de volgende ochtend om 06.00 uur vertrekt. Oeps, dat betekent om 04.00 uur opstaan.

We vinden een hotel, waar de behulpzame eigenaar een taxi voor ons regelt die ons vannacht naar het vliegveld zal brengen en waar de kok nog een heerlijke steak voor ons in de pan gooit. Ondertussen ben ik door alle stress zo overbeweeglijk als maar kan.

Na een ultrakort nachtje gaat de wekker. Wat zal ik doen? Alvast mijn levodopa innemen of pas later? Ik ben nu een paar uur te vroeg, heb geen zin in weer zo overbeweeglijk. Besluit pas om 06.30 uur mijn eerste Sinemet te nemen en dat pakt gelukkig goed uit. Het is een lange slopende dag. Maar ik overleef hem.

Het blijft lastig: leuk vakantie vieren zonder vervelende naweeën. Ik weet inmiddels uit ervaring dat het me zeker een week gaat kosten om weer in mijn normale doen te komen. Dat moet dan maar af en toe. We hebben wel weer prachtige herinneringen gemaakt.

Ga terug naar alle ervaringsverhalen van Hannie Meijerink