Daarna ontstond er de ruimte om te onderzoeken wat ik er mee kan op een manier die voor mij goed is. Alles komt zoals het bestemd is. Zo ook het diabetesprogramma van Kees, met heerlijke aparte koolhydraatarme gerechten en recepten.

Ik schep vreugde in het verzamelen van de recepten, het kopen van de ingrediënten en het bereiden ervan. Mijn brein wordt hier ook blij van: multitasken, uitdagingen in nieuwe receptuur, boodschappen halen op de markt samen met Kees, muziekje erbij en lekker meezingen in de keuken. En een meer dan tevreden echtgenoot, die me altijd stimuleert en uitdaagt.

Zoals vandaag, gekarameliseerde rode uien bereid in de slow cooker. 2,5 kg uien schillen en snijden. Dit bracht me terug naar de periodes waarin ik in de vakanties bollen pelde zonder beschermende middelen. Waardoor ik vermoedelijk parkinson heb ontwikkeld.

Ik zie mezelf nu als een dienstbaar scheppend wezen. Ik hoef niet meer te ervaren hoe alles smaakt, ik bereid voor anderen smakelijke gerechten en daar word ik dan weer blij van.

Overigens is mijn quilty pleasure nog steeds zoete drop en warme stroopwafels... Wonderlijk, dat dan weer wel.

Ga terug naar alle blogs van Els Haring