De psycholoog is niet het eerste waar je aan denkt bij de ziekte van Parkinson. Het begint meestal met de huisarts, snel gevolgd door de neuroloog. Daarna, afhankelijk van de specieke problemen, kan fysiotherapie nodig zijn of kan een ergotherapeut ingeschakeld worden. In sommige gevallen zal dat niet of niet voldoende zijn en kan de psycholoog een rol spelen - centraal daarbij de vraag de 'Hoe accepteer je dat je Parkinson hebt?'.

Aan de hand van een drietal fictieve personen werden enkele voorbeelden gegeven wat in de praktijk langs komt: ongelovige Thomas, verdrietige Lies en boze Boris. In de meeste opzichten duidelijk verschillende personen maar wel alle 3 voorbeelden die aangeven dat Parkinson niet alleen lichamelijke problemen met zich meebrengt maar dat ook emotie, motivatie, denken en waarnemen serieus kunnen veranderen door Parkinson.

Van zowel de lichamelijke klachten als de psychologische gevolgen werden verschillende voorbeelden gegeven. Met de uitdrukkelijke toevoeging dat niet iedere patient alle klachten/gevolgen zal mee maken terwijl ook de mate waarin deze klachten/gevolgen zich voordoen sterk kan varieeren.

Met dit in het achterhoofd werd vervolgens toegelicht hoe met name 'ongelovige Thomas' omging met het accepteren van de ziekte van Parkinson. De bezoekers werd vervolgens gevraagd om aan te geven wat voor hen het moeilijkste was om te accepteren. De reacties werden verzameld en kort besproken.

Wat is er veranderd door parkinson?

Wat is het moeilikste te accepteren?

Ontkennen -> Erkennen -> Herkennen -> Verkennen -> Verbinden

De psycholoog kan helpen om van ontkennen naar verbinden te gaan. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan; bij dat proces zijn ook de andere hulpverleners, familie en (andere) mantelzorgers van belang.