Met 30 bezoekers opnieuw een goed bezocht Café. Normaal is het Café ’s-avonds geopend, maar op verzoek van Paul nu in de middag omdat hij dan “meer energie heeft”. Paul kon meteen als eerste gebruikmaken van de nieuwe aangeschafte geluidsapparatuur (microfoon en box). 

Het boek geeft in een serie korte verhalen een beeld van hoe P(aul )en zijn P(artner) omgaan met P(arkinson). Voor Paul was het de eerste keer dat hij sprak in een P-café en een klein beetje gespannen was hij wel. Maar zijn verhaal was indrukwekkend en inspirerend. Als Paul in zijn muziekbandje niet meer kan gitaar spelen dan gaat hij drummen. Als hij niet meer kan drummen zoekt hij weer een ander instrument. En zo gaat hij maar door: nooit omzien, maar altijd aanpassen aan de nieuwe situatie en dat al meer dan 10 jaar.

Paul is heel kunstzinnig. Hij maakt nog steeds prachtige tekeningen en het mooie is dat hij dan geen last heeft van P! Een zogenaamd “ommetje” dat bij hem heel goed werkt. Hij twijfelt daarom ook over een DBS. Hij ziet het nut er zeker van in maar is ook bang bepaalde vaardigheden (tekenen/schilderen) te verliezen. 

Paul had een mooie PPT-presentatie gemaakt en in het begin keek hij nog regelmatig op zijn spiekbriefje, maar al snel was dat niet meer nodig en ging hij helemaal los. We kregen bijvoorbeeld live te zien hoe hij met freezing omgaat en dat was niet alleen indrukwekkend, maar ook wel hilarisch. Altijd mooi als er ook gelachen kan worden bij zo’n serieus onderwerp. De tijd vloog voorbij en ook na afloop bleven Paul en zijn vrouw nog een tijdlang gezellig napraten. Wat een energie!