Ze vertelt dat mijn IVA (Inkomensvoorziening Volledig Arbeidsongeschikten) aanvraag wordt goedgekeurd. Ze legt uit dat volgens het rapport van de verzekeringsarts mijn arbeidstempo is verlaagd en dat er veel beperkingen zijn. “Dit accepteert tegenwoordig geen enkele baas”, zegt ze.
Ze kan geen passende functie meer voor mij vinden.

Ik bedank haar voor de informatie. Ik weet niet goed wat ik voel. Ik ben er niet blij mee, maar rationeel gezien weet ik dat dit de beste oplossing is.

Tijdens een lunch neem ik na 26 jaar, samen met 3 interim medewerkers, afscheid op het werk. Ik heb er bewust voor gekozen om het niet groots op te pakken. Geen receptie en niet te veel emotionele toespraken. Mijn manager bedankt iedereen persoonlijk. Bij mijn afscheid staat hij iets langer stil.  Hij sluit zijn verhaal af met  de opmerking dat ik weinig woorden nodig heb om veel te zeggen en dat het gewoon een klote situatie is. Dat heeft hij wel goed samengevat!

Ik vertel trots dat ik als accountmanager al jaren met heel veel plezier de boer op ga. Gesprekken met ondernemers aan de keukentafel vervelen nooit. De jaren zijn omgevlogen. Ik bedank mijn manager voor de goede samenwerking! Ook voor het laatste jaar waarin we samen op zoek zijn geweest naar wat nog wel haalbaar is. Ik benadruk dat het moment waarop mijn klanten werden ‘overgenomen’ door een andere collega, het moeilijkste moment was. Oeps, ik vecht ineens tegen een traan en mijn stem slaat over. Dat is niet de bedoeling! Ik haal diep adem, wacht even en vervolg ‘vakkundig’ mijn verhaal.

De ‘interimmers’ hebben gelukkig al een nieuwe uitdaging gevonden bij een andere werkgever. Ik vertel dat ik ook een nieuwe uitdaging heb gevonden: Omgaan met de progressieve ziekte van Parkinson. Helaas lukt dat niet meer in het werkzame leven. “Ik mag alleen nog maar leuke dingen doen van de dokter en dat gaat nu goed”, grap ik. Tot slot benadruk ik heel serieus, dat je niet ziek hoeft te zijn om leuke dingen te doen en als je doet wat je leuk vindt, je nooit hoeft te werken! Dit komt bij iedereen iets harder aan dan verwacht. Er valt even stilte. We praten rustig nog wat na en dan vertrek ik met een heel dubbel gevoel naar huis.

Enkele maanden later komen een paar naaste collega’s een borrel drinken. Natuurlijk halen we oude koeien uit de sloot en hebben we veel lol. Fijne collega’s die ik enorm ga missen, bedenk ik me! Maar al snel gaat het weer over het werk. De werkdruk is erg hoog, er speelt van alles op de afdeling. Ze moeten duidelijk even stoom afblazen. Ik wordt moe van alle prikkels en haak af. Ik krijg alweer een beetje pijn in mijn buik als ik de verhalen/spanning beluister. Laat gaan, laat gaan, laat gaan, het ‘werk’ gaat me nog missen! 😉

Ga terug naar alle blogs van Johan Lindner