Bij de laatste valpartij moest ik hem uit een bramenstruik naast het fietspad krijgen. Dat lukt alleen maar met hulp van anderen. Gelukkig zijn die mensen er steeds en ze zijn altijd heel hulpvaardig. Hij is loodzwaar en door zijn stijfheid kan hij niet overeind komen. We mogen van geluk spreken dat hij er nog steeds zonder botbreuken vanaf is gekomen. Wel waren er bloedige verwondingen aan zijn handen en zijn benen plus natuurlijk de nodige blauwe plekken.

Ik probeer erachter te komen waarom hij  in een greppel, een bloemperk of naast een sloot valt.  Eén keer zei hij: “Ik wilde rechtdoor, maar parkinson stuurde mij rechts.” Vaak zijn er wegversmallingen, is er een donker stuk weg of een onoverzichtelijke bocht in de buurt als hij viel.

En weer zijn er mensen die zeggen dat ik hem moet verbieden om te fietsen. Ik vind dat Hans geen klein kind is dat ik kan sturen en opvoeden. Met zachte stem zeg ik dan dat het me niet verstandig lijkt om nog te gaan fietsen.

De fietsenhandelaar kwam na een jaarlijkse beurt de fiets terugbrengen. Hans kwam erbij. De man zei : “Hans, doe het nu toch niet meer. Je bent er nog steeds goed van afgekomen. Denk erover na of je de fiets wilt verkopen. Overhaast je niet. Als je het weet, haal ik  de fiets op en probeer ik hem voor jou te verkopen. Wees nou verstandig.”

Na twee dagen zei Hans dat ik de fietsenhandelaar kon bellen.

Ga terug naar alle blogs van Wilna Capelle