Hans is een lieve man. Ik ben zorgzaam voor wat betreft de gezelligheid in huis, het maken van lekkere maaltijden en kaartjes sturen naar iedereen die dat nodig heeft. Maar de zorg die ik aan Hans moet besteden is totaal anders. Ik ben geduldig, maar de ziekte parkinson is grillig. Daar kan ik moeilijk mee omgaan. Elke dag is er wel weer een ander vreemd iets  waarop ik moet inspelen. Nu komt op mijn bordje niet alleen de huishoudelijke gang van zaken, maar ook de financiën, de belasting, de EHBO, de klusjes in huis, enzovoort. Kortom alles.

Verder probeer ik met allerlei hulpmiddelen de obstakels die Hans ervaart in huis op te heffen, zoals extra trapjes, handgrepen, drinkrietjes. Ook zaken die Hans vroeger deed bijvoorbeeld contacten met allerlei instanties, arts, apotheek  en energieleveranciers horen nu bij mij.

Als ik voor de zorg had gevoeld was ik wel de verpleging of de verzorging ingegaan. Mijn keuze was onderwijs. Bij  het uitleggen aan scholieren van opgaven heb ik veel geduld. Plus dat je aan de toetsen kunt zien of de leerling de stof heeft gesnapt. Bij Hans moet ik alles tot in  het extreme herhalen. En de volgende dag of week weer.

Vind ik zorgen leuk, interessant of uitdagend? Het antwoord is NEE. Ik ben niet geschikt als mantelzorger, hoewel ik het prima red. Er komt echter geen stofje in mijn hersenen vrij waardoor ik me heerlijk voel in mijn rol als verzorger. Jammer: ik hoor bij de 1 op de 6 mantelzorgers die geen vreugde put uit zijn of haar zorg.

Ga terug naar alle blogs van Wilna Capelle