Er is nog iets. Als ik vandaag aan mijn lichaam iets merk dat er gisteren nog niet was, heb ik de neiging om het maar op Parkinson te gooien. Dat is natuurlijk niet altijd zo. Maar ik ben nu eenmaal geen persoon die  bij ieder wissewasje de Parkinson verpleegkundige, de huisarts of de neuroloog lastigvalt. Soms moet ik het uit eigen verkiezing dus zonder hun deskundig oordeel stellen. Dan blijft het gissen: Parkinson of niet. Dit bijvoorbeeld.

Ruimtelijk inzicht is nooit een sterke kant van me geweest. Het lijkt wel of het me steeds meer moeite (en ergernis) kost om met binnenstebuiten om te gaan. Mijn linnen boodschappentasje zit altijd binnenstebuiten en de slappe hengsels altijd in de war gedraaid, net als een snoer. Een hoop gehannes. Die krengen snel even uit elkaar halen zodat ik mijn boodschappen erin kan doen, gaat lang zo makkelijk niet meer als vroeger. Mijn advies is daarom: ga bij de kassa in de supermarkt nooit in de rij achter mij staan. Je bent gewaarschuwd! Met de vuile was is het precies hetzelfde, die half binnenstebuiten gekeerd uit de wasmand komt, maar helemaal of helemaal niet naar binnen of naar buiten gekeerd de wasmachine in moet. Of net omgekeerd. Bij ondersteboven en achterstevoren is het van hetzelfde laken een pak.

Ga terug naar alle blogs van Arnold Smeels