Arnold Smeels

Arnold Smeels (1949-2021) kreeg in 2016 de diagnose parkinson. Hij hield een aantal jaren een verslag bij over zijn ziekte. Het verslag werkte hij begin 2021 om tot blogs voor de Parkinson Vereniging. In mei 2021 stierf hij onverwacht, na een kort ziekbed, aan acute leukemie. De blogs die nog niet gepubliceerd waren, zullen tweewekelijks blijven verschijnen. Arnold was getrouwd, woonde in Middelburg, en had drie kinderen en zes kleinkinderen. Zijn werkzame leven bracht hij door bij de politie.

  1. Blog: Doemdenken

    Ik word alleen al verdrietig van het idee dat we ons huis zouden moeten verlaten. Je geeft er niet alleen de stenen muren en vloeren mee op waar je blindelings de weg in weet, maar ook de sfeer in huis, de intieme stadstuin, de straat, alles binnen handbereik of op loopafstand, de ruimte om alle kinderen en kleinkinderen te kunnen herbergen.

    Toon volledig bericht

  2. Blog: Later

    Mijn naam is Arnold Smeels (Amersfoort, 1949). Ik ben getrouwd. Wij wonen in Middelburg. Drie kinderen, zes kleinkinderen. Mijn werkzame leven bracht ik door bij de politie. In maart 2016 kreeg ik de diagnose parkinson.

    Toon volledig bericht

  3. Blog: Emotioneel incontinent

    Ik ben de regie over mijn tranen kwijt. Ze zijn me gewoon de baas geworden en komen niet meer alleen maar tevoorschijn wanneer ik dat toelaat. Ze gaan gewoon hun eigen gang.
    Emotioneel incontinent.

    Toon volledig bericht

  4. Blog: 'Wat was de gelukkigste tijd van je leven?'

    ‘Wat was de gelukkigste tijd van je leven?’ Ergens vorig jaar, betrapte ik me op de volgende overweging: als ik in het najaar van 2018 en de daaropvolgende winter, om wat voor reden dan ook, had moeten kiezen tussen blijven of vertrekken, had ik er misschien wel voor gekozen om er nu niet meer te zijn.

    Toon volledig bericht

  5. Blog: Sip

    Dat je depressief kunt worden met parkinson wist ik wel. Maar sombere gevoelens horen niet bij mij. Als je mensen die mij kennen zou vragen om mijn meest in het oog springende karaktertrekjes te noemen, dan komt ‘neerslachtig’ niet op die lijstjes voor.

    Toon volledig bericht

  6. Blog: Mondkapje

    Het was zaterdag, en het was er druk. Anderhalve meter is er toch al nauwelijks vol te houden in de supermarkt, maar nu was het helemaal passen en meten. 

    Toon volledig bericht

  7. Blog: Buitenkant en binnenkant

    ‘Hoe gaat het ermee?’, vraagt een vriendin.
    ‘Ik vind dat je er goed uitziet!’
    ‘Dat is alleen maar de buitenkant’, antwoord ik.

    Toon volledig bericht

  8. Blog: Glibberen

    Altijd maar glibberen. In het schemergebied waar praten over wat me aan het overkomen is en er te veel over praten elkaar raken. Erover praten is voor mij remedie. Het lucht me op. Ernaar luisteren hangt anderen misschien wel de keel uit. Ik stel de vraag zonder dat ik het antwoord weet. Dat moeten anderen geven.

    Toon volledig bericht

  9. Blog: De Koorddanser

    In mijn fantasie verschijn ik zo nu en dan in beeld als een koorddanser, hoog in de lucht, op een lange dunne draad. Die draad eindigt ergens in de verte, in een onbestemd diffuus duister; ik kan niet zien hoe die verder loopt.

    Toon volledig bericht

  10. Blog: Zo begon het ongeveer, en van het een kwam het ander

    Tijdens de allereerste afspraak met de Parkinsonverpleegkundige, begin 2016, zei ik zelfverzekerd: ‘Het is dat u wéét dat ik Parkinson heb, anders had u het waarschijnlijk niet eens gezien.’                                                                                                       
    ‘Jawel hoor, ik zag het meteen.’
    ’Hoe dan?’
    ’U knippert heel weinig met uw ogen.’ 

    Toon volledig bericht

  11. Blog: Waarom ik erover schrijf

    Wie op internet zoekt op ‘Parkinson’, vindt er zichtbare en onzichtbare kenmerken en symptomen van de kwaal te over. Je hoeft niet lang te zoeken om erachter te komen dat Parkinson (1) idiopathisch, (2) progressief en (3) chronisch is. Moeilijke taal voor: oorzaak onbekend (1), het wordt alleen maar slechter (2) en het gaat nooit meer over (3). 

    Toon volledig bericht

  12. Blog: De diagnose

    Van de diagnose zelf was ik niet eens het meest geschokt. De grootste dreun was dat ik ruw werd wakker geschud uit het naïeve idee dat mij niets kon overkomen. Links en rechts vielen naasten en vrienden om of werden ernstig ziek, maar mij kon niets gebeuren.

    Toon volledig bericht

Terug Ga terug naar de overzichtspagina van bloggers

Terug naar boven