De vakantie zit er weer op. We hebben het fantastisch gehad. Thuis kabbelt het een beetje voort. Ik ben blij dat de druk van het werk nu weg is maar de klachten worden zeker niet minder. Huisman ‘spelen’ wordt erg saai. Ik heb een beetje een dip.

In het voorjaar gaat het weer beter. Lekker in de tuin prutsen en er op uit met m’n nieuwe fiets.
Die bevalt heel erg goed. Het belangrijkste is dat ik, als we na het tennissen naar huis fietsen, de anderen niet hoef te vragen om wat langzamer te fietsen. Nu kan ik ze weer bijhouden!

Toch blijft fietsen vermoeiend. Fysiek is niet het probleem De accu ondersteuning staat standaard een standje hoger dan bij Annelize.. Het verwerken van alle beelden, geluiden en het coördineren van alle bewegingen, levert na een uurtje fietsen, wel problemen op.
Op tijd even pauzeren en een terrasje pakken dus.

We staan bij de ingang van kasteel Wildenborch om de tuinen te bezichtigen. We ontmoeten onverwacht vrienden en Annelize vertelt trots dat we veel fietsen. Het valt me op dat ze erbij zegt:  “En fietsen is ook goed voor hem.” Dat is helemaal waar, maar het klinkt ineens erg afstandelijk. Dat zit ‘m in het woordje hem. Ik krijg dan direct de associatie met een hele zielige man die niks meer kan. Of ligt dat aan mij?

Toen Caya me laatst aan het filmen was in de tuin vond ik dat ook vervelend. Ik sta er nu heel moeizaam lopend op. Dat ziet er toch niet uit, dacht ik! Ik krijg misschien wel een beetje een minderwaardigheidsgevoel. Welnee, ik heb me net aangemeld als vrijwillig grensrechter bij Dames 1 voetbal. Dat is goed voor mij!

Ga terug naar alle blogs van Johan Lindner