Omdat we beiden gek zijn op kamperen, werd het dus een huisje, chalet of stawagen op een camping. Nu er vaak onverwachte zaken met Hans gebeurden - o.a.  flauwvallen- leek me ook een huisje/huurwagen  op een camping risicovol. De huurwagen belde ik af, maar ik had nog niets anders. Toch wilden we allebei er op uit.

Ik googelde hulp en hotel en er verschijnt op de laptop zorghotel. Er blijken er over heel Nederland verspreid  54  te zijn. Hans en ik kozen voor een zorghotel aan zee. Omdat ik niet weet of Hans een lange autorit aankan, heb ik mijn schroom overboord gezet en chauffeurs gevraagd om ons te rijden. Onze zoon en lieve vrienden waren bereid ons naar het hotel te brengen en te halen.

Alle aandacht in het hotel ging naar Hans uit. Hij werd gedoucht, kreeg speciaal gesneden eten i.v.m. zijn slikklachten en kon geholpen worden als hij niet kon gaan zitten of liggen. De verpleging ontlastte mij, maar ik heb niet optimaal gebruik van de zorg gemaakt. Tijdens de middagdut van Hans had ik even langs zee kunnen gaan lopen, maar ik durfde hem niet alleen te laten. Vier bevriende echtparen hebben ons bezocht en met ons gedineerd. Die bezoeken zijn heel waardevol. De gasten in het zorghotel zijn vaak gesloten en bezig met hun herstel. Hans en ik zullen er vast nog een keer naar toe gaan, waarbij ik moet leren zorg uit handen te geven. 

Ga terug naar alle blogs van Wilna Capelle