Beter om je plas niet zo lang mogelijk op proberen te houden, maar te gaan plassen bij de eerste aandrang. Anders gaat het mis. Ik kan daarom zo maar midden in een gesprek weglopen. Om te gaan plassen. De ander in verwarring achterlatend. Het is mijn gewoonte geworden na de plas uit te leggen waarom ik zo plotseling was verdwenen. Ik geef het grif toe: het geeft een malle wending aan het gesprek dat we hadden. Maar het is toch te verkiezen boven een natte broek.

Ga terug naar alle blogs van Arnold Smeels