‘Voor het Parkinson Café voel ik me nog te goed. Daar ben ik nog niet aan toe’, beweerde ik zonder blikken of blozen.
Zeg nou zelf: dat klinkt toch veel beter dan: ‘Ik zie er vreselijk tegen op om daar zomaar naar binnen te stappen. Ik weet toch niet wie ik daar tegenkom? Misschien zitten er wel bekenden. Die zien dan ook dat ik Parkinson heb. Wat zullen ze dan wel niet van me denken?’

Ga terug naar alle blogs van Arnold Smeels