Ik zie bij Hans dat alle emoties een vervlakking hebben, behalve angst. Omdat zijn gezicht zijn gevoelens niet verraadt en hij nauwelijks praat, kan hij mij niet goed duidelijk maken wat hij van iets vindt. Dat brengt mij soms tot wanhoop. Ik weet dat het niet goed is, maar ik blijf mijn vraag herhalen, tot ik denk: WILNA STOP! Het heeft geen zin om aan te dringen.

 Met enkele woorden geeft hij regelmatig aan dat hij zich zorgen maakt om de kleinkinderen. Ik ben nog steeds in staat om zijn angsten weg te nemen door te zeggen dat nu de ouders verantwoordelijk zijn en dat hij alleen maar van de kleinkinderen moet genieten.

Moeilijker wordt het voor mij als hij de persconferenties over corona heeft gezien. Rustig en duidelijk leg ik uit wat er voor ons van belang is. Plus dat hij op mij moet vertrouwen: ik zal voor de mondkapjes zorgen, de inentingen regelen, de anderhalve meter in acht nemen op straat en ik zal kijken wat op ons van toepassing is.  Soms vergeet ik het de volgende dag nog een keer uit te leggen en de dag daarna nog een keer. Gelukkig komt Hans daarna  regelmatig vragen hoe het ook alweer zit. Nu ben ik aan dat herhaalde vragen gewend, maar in het begin dacht ik: dat heb ik toch al een keer uitgelegd.

Het valt mij zwaar om de afgelopen anderhalf coronajaren mantelzorger te zijn, vooral ook door de stroom aan informatie die angst bij Hans oproept.  Er wordt veel gepraat en herhaald op de televisie. Verder zijn er de woorden kwetsbaren en intensive care. Het vraagt van mij rust en geduld. Ook ik ken de angsten, maar ik moet flink zijn.

Ga terug naar alle blogs van Wilna Capelle