Dat is een hoop gedoe voor iemand die het overzicht al snel kwijtraakt als hij een paar dingen tegelijk moet doen: scanner terug in de oplader, bonuskaart scannen, ‘u heeft leeftijdgebonden artikelen gekocht en een van onze medewerkers kan u komen controleren’, zegt het schermpje, ‘wilt u Airmiles verzilveren?’, vraagt het, en ‘wilt u koop-zegels?’, en dan nog dat onhandige linnen boodschappentasje met die in elkaar gekringelde hengsels.

Terwijl ik stond te prutsen, werd ik gea-giteerd aangesproken door een mevrouw. ‘Kunt u niet ergens anders uw boodschappen inpakken?’ ‘U ziet toch dat ik hier bezig ben?’ ‘Waarom doet u dat niet daarginds, op die inpaktafel?’ ‘Omdat ik nu hier bezig ben. Als u uw boodschappen ook op deze plek wilt inpakken dan moet u maar even wachten tot ik klaar ben.’ Kwaad wendde ze haar hoofd af en ging met haar boodschappenkarretje naar een andere zelfscankassa, want er was ruimte genoeg. Ze was natuurlijk veel eerder met inpakken klaar dan ik.

Terwijl ik nog bij mijn eigen karretje stond te klunzen kwam ze weer naar me toe om me toe te bijten: ‘Als u zo langzaam bent, dan moet u uw boodschappen niet hier afrekenen. De zelfscan is niet voor langzame mensen.’ Zo werd ik fijntjes op mijn plaats gewezen. ‘Gehandicapt?’ ‘Achteraan sluiten!’ Jammer dat ik thuis pas de goede woorden vond waarmee ik haar van repliek had moeten dienen.

Ga terug naar alle blogs van Arnold Smeels