Mijn weerzin ertegen om iemand op míj te laten wachten is net zo groot. Ik ben liever tien minuten te vroeg op een afspraak dan tien minuten te laat. De tijd dat ik dán moet wachten is mijn eigen verkiezing en geen reden om narrig van te worden. Daar zit ‘m het verschil. Toen ik bij ons om de hoek een kapper vond waar je zonder afspraak te maken kunt worden geknipt, werd dat dus mijn kapper. Ik loop er toch langs als ik voor een boodschap in de stad moet zijn. Zie ik door de etalageruit dat het rustig is, dan wip ik naar binnen; is het er druk, dan komt het knippen een andere keer wel. Ideaal voor iemand die niet van wachten houdt!

Door de coronacrisis was het regime bij mijn kapper veranderd: je werd er niet meer zonder afspraak geholpen en er werden maar twee klanten tegelijk geholpen. Als ik deze zinnen schrijf is de kapsalon helemaal gesloten, maar toen nog niet. De kapster adviseerde me, nadat ik geknipt was, meteen maar een afspraak voor de volgende keer te maken, want ‘de agenda loopt zo maar weer vol’. Eenmaal weer thuis schoot het er even bij in de nieuwe afspraak meteen in de agenda te zetten. Toen ik daar twee dagen later weer aan dacht, was ik niet meer zeker over de afgesproken datum. Ik heb daarom even gebeld. Zo kon ik de afspraak niet vergeten. Op de dag die in mijn agenda stond, meldde ik me ’s morgens iets voor achten bij de kapper. Toen ik binnenstapte voelde ik al nattigheid, want er zaten twee heren onder het mes.

‘Heeft u een afspraak?’

‘Ja, om acht uur.’ .

Ga terug naar alle blogs van Arnold Smeels