Hij is zeer voorkomend en begeleidt ons altijd tot over de drempel van zijn spreekkamer de gang weer op. Andrien is er al. Ik sta nog bij mijn stoel bij zijn bureau te hannesen met mijn jas. Ik krijg mijn linkerarm niet in de mouw. Hij ziet me klungelen. Met een milde glimlach zegt hij: ‘Ook dát is parkinson’.

Ga terug naar alle blogs van Arnold Smeels