Toen ik nog niks mankeerde, zag ik alleen maar die ene kant van de medaille: dat ik complimenten kon verdienen als ik maar hard werkte en goed mijn best deed. Ik had het dus al lang en breed kunnen weten, dat ik gevoelig was voor de mening van anderen. Ik ben me er nooit bewust van geweest dat die medaille ook een andere kant had. Parkinson heeft me dat pijnlijk duidelijk gemaakt.

Ik blijkt erg beducht om geassocieerd te worden met wat afwijkt van zoals het hoort te zijn. Sinds de neuroloog begin 2016 gesproken heeft, groeit de lijst van wat er bij mij allemaal niet hoort te zijn. Zeuren en om aandacht vragen zijn ook imperfecties. Niet anders dan concentratieverlies. Of met je voeten aan de grond blijven plakken.                                    

Bij de kapper in slaap vallen. De regie over je emoties kwijt zijn. Boodschappen vergeten af te rekenen. Het puntje van je tong kapot schrapen tegen de achterkant van je ondergebit. De voordeur niet open krijgen. Je evenwicht verliezen. Van je fiets vallen. Kwijlen. Ik doe maar een greep. Zo hoort het allemaal niet te zijn bij mij. Zo was het ook nooit. Zo is het inmiddels wel.     

Ga terug naar alle blogs van Arnold Smeels