Oudere mensen, ik ben er eentje van, maken minder dopamine aan, waardoor in het algemeen hun geheugen terugloopt, hun spieren stijver worden en hun motoriek aan elasticiteit inboet.                                          Verwarring of geen verwarring, ik pretendeer het verschil te voelen tussen wat door Parkinson wordt veroorzaakt en wat het gevolg is van ouderdom.                                                                                          

‘Hoe voel je dat verschil dan?’, wordt er soms gevraagd. Eerder moest ik daar het antwoord op schuldig blijven. Zei ik dat ik het niet wist, of dat ik het niet onder woorden kon brengen. Die reactie vond ik onbevredigend. Ik heb er nog eens over nagedacht. Ik weet het nu.                                                                                                       

Ouderdomsklachten ontstaan geleidelijk. Parkinson-symptomen overvallen me. Zoals mijn stem opeens hees is geworden toen ik na onze reis naar Australië in december 2012 op Schiphol uit het vliegtuig stapte. Of zoals in 2020 in korte tijd mijn benen zijn verstijfd, mijn voeten ermee zijn begonnen aan de grond te blijven plakken. En zoals ik twee jaar geleden vrij snel constipatieklachten kreeg, en vorig jaar, sinds de overgang van augustus naar september, overbeweeglijk aan het worden ben en vanuit het niets last heb gekregen van apathische momenten.  En zoals in 2013, toen opeens mijn handschrift verdween.    

Ga terug naar alle blogs van Arnold Smeels