Als ze zich niet laten leiden door wat ik ze erover vertel, maar meeliften op hun eigen fantasie over wat de gevolgen ervan zijn als je Parkinson hebt. Als ze er veel meer van maken dan er in werkelijkheid is.

‘Hoe gaat het nu met jou?’, vraagt iemand met wie ik veertien dagen geleden tijdens een uitgebreide lunch nog uitvoerig gesproken heb. Vooral het woordje ‘nu’ is betekenisvol. De vraag geeft mij het gevoel dat er af en toe gedacht wordt dat ik heel erg ziek ben en met een sneltreinvaart achteruitga. Maar wat zou er in die luttele twee weken dat we elkaar niet hebben gesproken en gezien met me moeten zijn gebeurd?

Nog zo’n voorbeeld. Ik spreek met een kennis die even buiten de stad woont af elkaar binnenkort weer eens te zien. Ik stel hem voor dat ik naar hem toe zal fietsen, waarna we samen in het park waar hij woont een wandeling om de grote vijver zullen maken. ‘Kun je dat wel aan? Is dat niet te veel voor je?’

Ga terug naar alle blogs van Arnold Smeels