Ik kom zowel mondeling als schriftelijk nog behoorlijk uit mijn woor-den en heb ze daarboven nog goed op een rijtje. ‘Hoe kan dat nou’, hoorde ik via een omweg, ‘dat het hem soms niet lukt een boek van zijn leesclub uit te lezen, maar er bij een volgend boek dan opeens wel weer in slaagt er een lang opstel over te schrijven?’

Parkinson gedraagt zich zo nu en dan nu eenmaal onvoorspelbaar. Kan de ene dag maar zo anders op me uitwerken dan op andere momen-ten. Wat vandaag zonder problemen lukt, krijg ik volgende week misschien met geen mogelijkheid voor elkaar.

Onvoorspelbaar en verwarrend.

Ook voor mij.

Soms is er geen touw aan vast te knopen.

Ook voor mij niet.

Ik heb maar één verweer: onvoorspelbaarheid hoort niet bij mij, maar bij parkinson.

Net zoals apathie.

Ga terug naar alle blogs van Arnold Smeels