Toch ben ik recentelijk begonnen met fitnesstrainingen onder toezicht van een ervaren fysiotherapeut. Dat doet mij goed. Ik ben wat afgevallen en mijn spiermassa is gestegen. En het is nog gezellig ook. Zelfs zit er een dame tussen van 91 jaar die nog goed meedoet. Ik hoop op verbetering van mijn conditie, waardoor ik hopelijk minder op bed beland en minder moe ben.

Die moeheid lijkt op een soort uitputting, ook geestelijk. Heel vervelend voor iemand die altijd positief in het leven wil staan. Ik heb er vaak de puf niet toe. Niet dat ik nu een chagrijnig persoontje ben geworden. Oh nee, gelukkig niet. Maar ik ga tobben. Hoe moet dat nu en in de toekomst. Houdt mijn partner dat nog vol met mij.

Waar ik ook naar gezocht heb en mee begonnen ben is meer zinvolle activiteiten ontplooien. Misschien vindt u klaverjassen niet zinvol, maar ik ben van de straat en onder de mensen. Iedere woensdagmiddag fiets ik met een vriend naar een locatie buiten de stad waar we koffie drinken en wat eten en dan weer terug. Beweging en gezelligheid, zo houd je dat langer vol, lijkt mij. Zo probeer ik met nog het e.e.a. de tijd door te komen op een positieve manier.

Misschien iets voor u? Als een dame van 91 nog meedoet, waarom zou u dan niet iets kunnen ondernemen. Er zijn ook mensen die boksen voor parkinsonpatiënten, maar dat gaat mij als geweldloosheidsprofeet te ver. 

Ga terug naar alle blogs en vlogs van Rik Bronkhorst