Ik ga nu hier niet alle feedbacks vermelden. Het doet me wel deugt dat er, van de parkinsonpatiënten, een herkenning is. Vooral te lezen dat parkinson gekke dingen met de mens uithaalt. Ik zag gisteren op Facebook een verhaaltje voorbij komen van iemand met parkinson die er zó moe van werd om steeds maar te vertellen , zich te verontschuldigen, uit te leggen dat het niet zo lekker met haar gaat. Buitenstaanders snappen het niet. Ze zien je lopen, dansen, zeggen ook tegen je “meid, wat zie jij er goed uit”. Maar begrijpen niet dat het ineens, van het ene op het andere moment, om kan slaan. Ik liep tegen hetzelfde aan en heb daarom blogs geschreven. Als iemand vraagt hoe of het gaat zeg ik vaak dat ze mijn boekje of blogs mogen lezen. Dat scheelt een hoop uitleg. En gelukkig is er dan veel begrip. Maar het leven buiten de deur lijkt soms  één groot toneelstuk. Ha, ha gelukkig heb ik ervaring, speelde vroeger bij het amateurtoneel. Ook nog gefigureerd bij, onder andere GTST, Toen was geluk heel gewoon, OWNM enzovoort.

Morgen dus weer naar die aardige gyneacoloog. Ga bespreken of een operatie een goed resultaat kan gaan geven. Zoals het nu gaat is het knudde. Enfin, mocht het doorgaan, moet ik 6 weken verplicht rust houden. Dan maar hopen dat de rust niet roest.

Afgelopen week ging het allemaal niet zo lekker. Inderdaad was er een medicijn niet leverbaar…en dát heb ik geweten. De pomp draaide overuren. Zag mijn geest karren, parkinson sloeg genadeloos toe.  Sloeg ook toe bij het tennissen. Verrekte een spier in mijn rechterarm…kon mijn racket niet meer vasthouden. Gelukkig gaat het nu beter maar toch even niet tennissen en e-gymen. Met Olga kan ik ook de helft niet mee doen (Nederland in beweging).

Het verval slaat ook toe. Breekt ineens een stuk van mijn kies af. Kon snel terecht bij de tandarts. Afspraak van 1 uur. Ik kan mijn mond maar een klein stukje open houden. Heb vroeger een bovenkaakoperatie gehad waar de kaak op 3 plekken is doorgezaagd, elke kant een kies eruit en de kaak 8 mm naar achteren. Zat 4 weken ‘vast’ en leefde op astronautenvoedsel.  Dus ik ben nooit zo blij bij de tandarts. Moet tussendoor ook steeds even mond dicht en mijn kaak masseren. Maar goed, er zijn altijd ergere dingen.
Was wel grappig….ik lig op die stoel en de tandarts keek alle kanten op. Ze hoorde het geluid van mijn pomp. Het is net zo’n geluid als de sluitertijd van een fototoestel.
Ik heb haar het even laten zien.

De dag ervoor mijn griepprik, volgende dag booster. Ging dus lekker!

Groet

Marianne

Ga terug naar alle blogs van Marianne