Het gevoel een maandje stoppen met de parkinsonmedicatie is verleidelijk en dat je zo langzamerhand een soort speldenkussen bent geworden herken ik wel. Afgelopen maand kon ik ervaren dat één keer vergeten van het ingestripte medicijnen gebeuren tot bijzondere ervaringen leiden.

Met hulp van mijn jongste zoon was ik de zolder van mijn woning uit 1972 voorzien van PIR  isolatie platen. Best wel een klus om zelf te doen en profijtelijk gezien de huidige gasprijzen. 

Samen met je zoon zo’n klus te doen is op zich al een feestje, de eerlijkheid gebiedt me wel te schrijven dat ik hem assisteerde in plaats van andersom. Omdat hij als zeevarende drie maanden weg is en meer dan genoeg verhalen heeft, vergat ik compleet mijn middagdosis pillen in te nemen. 

Zo rond een uur of drie ‘s middags, ik was een PIR plaat aan het aftekenen, ging het opeens niet meer. Ik had grote moeite met mijn motoriek en kon niet meer uitrekenen waar de zaagsnedes moesten komen en had moeite met praten. Een ontluisterende ervaring, waar mijn jongste zoon bijna nog meer van schrok dan ikzelf. Als snelstarter gebruik ik ‘s ochtends Madopar, direct zo’n oplostablet ingenomen plus twee Sinemet. Na een uurtje begon ik me weer wat beter te voelen, maar het duurde toch nog ruim een dag voor ik weer de oude was.

Het is een verleidelijke gedachte om tegen dat hele pillencircus te zeggen, bekijk het maar je zooi. Proefondervindelijk zo’n ervaring wat één keer overslaan veroorzaakt hielp mij om die gedachten te parkeren in het vak ‘beter van van niet’.

Bekijk hier meer blogs van Peter Moerland