Dat is een duidelijke wens: geen zorgen om gezondheid, oorlogen, geld, energie, stikstof armoede en wat al niet meer.

Nog even terugkijken naar december.
Wereldkampioenschappen voetbal, helaas voor Nederland geen finale. Argentinië ging met de eer strijken na een sidderende wedstrijd tegen Frankrijk. Dát was een echte finale ! Alle problemen rondom deze omstreden wereldkampioenschappen in een on-Nederlands land deed mij beseffen dat wij in een landje leven waar iedereen gelijk is. Wel jammer dat er altijd een paar rotte appels de boel kunnen verzieken.

Ook grensoverschrijdend gedrag veroorzaakt een lawine, een beerput wordt links en rechts open getrokken.

Er is mij járen geleden ook iets ongewenst overkomen. Ik was 21 jaar en werkte op een Amerikaans bedrijf. Ik moest gegevens doortelexen naar het hoofdkantoor. Ik had een handtekening van de directeur nodig, moest hem storen in een bespreking met allemaal mannen. Handtekening gezet, dus ik zeg “bedankt, ik ben nu klaar”. Hij zegt “ja, dan kan je je broek ophalen”. Ik keek hem, en de grinnekende mannen, vernietigend aan en zei “dit vind ik dus géén leuke opmerking”.  ZO!! Anno 1972. Hij heeft nooit meer zo’n soort opmerking gemaakt.

Terug tot de orde van de dag.
December was een drukke maand. Het overlijden van de echtgenoot van mijn vriendin deed me alweer beseffen dat het ineens afgelopen kan zijn. We zitten in de gevarenzone. Thuiskomend van het condoleren weer verder gegaan met mijn ‘nabestaanden’ boekwerkje. Daarin staat van alles en nog wat met betrekking tot bezigheden ná overlijden. Een ABC van abonnementen, adressen, artsen, banken, verzekeringen etc. Ook muziekkeuze, foto’s, je kan het zo gek niet bedenken. Ik hoop dat het voorlopig mijn deur voorbij gaat.

Nog steeds bezig met aanpassen van de pompstanden. Parki glipt er af en toe weer ongevraagd doorheen. De laatste 2 weken niet alleen ‘s morgens , maar ook zo’n 3 maal overdag. Een extra ‘shot’  is dan wel nodig. Na 20 minuten ben ik er weer en stoom ik verder. Bezig blijven, afleiding, iets presteren, e-gymen, Olga Commandeuren, tennis, kleding naaien. Volgens mij komt er dan heel veel dopamine vrij. Daar houdt Parki niet van, hij verdwijnt naar de achtergrond. Ik slaap goed, ga wel (te) laat naar bed. Koppel de pomp rond middernacht af. Wordt omstreeks 03.30 wakker, levodopa carbidopa retard innemen, toilet met een bezoek vereren en weer verder pitten. Om 07.00 staat manlief trouw klaar met de pomp, ontbijt, krant, koffie. Tegen 10 uur moet ik eruit van mezelf, 10.15 Nederland in beweging…..bijkomen en dan ineens is het al 11.00 uur. Veel wordt er gevraagd of ik iemand heb die helpt om het huis te cleanen (een werkster heette dat vroeger ). Heb ik dus niet. Misschien is dat het enige puntje op mijn zogenaamde bucketlist ha,ha.

Dan was er ook nog Kerst. Alle toeters en bellen van zolder gehaald. Twee boompjes, kerststal. Manlief is tweede kerstdag jarig, brunch met z’n vijftienen, bingo. Oudjaar, lekker samen!

Groetjes,

Marianne

Ga terug naar alle blogs van Marianne