Vervolgens ging mijn schouder vastzitten. Zowel huisarts, fysiotherapeut als acupuncturist stelden de diagnose ‘frozen shoulder’. De fysio ging er aan trekken, een zeer pijnlijke behandeling. En uiteraard moest ik thuis ook oefeningen doen. 

De acupuncturist zette allerlei naaldjes in mijn lijf. Een bijna pijnloze behandeling. Op eigen kosten, dat wel.

En toen kwam de covidpandemie met de eerste ‘lockdown’. De acupuncturist moest zijn praktijk sluiten, de fysio sloot wel de behandelkamer, maar coachte mij met mijn oefeningen door middel van video bellen. Dat was heel nuttig. Wat een topper die fysiotherapeut!

Diverse ervaringsdeskundigen voorspelden me, dat ik er twee tot drie jaar mee zoet zou zijn. Maar na zes maanden was de schouder weer voor 95% genezen. De laatste 5% kwam daarna. “Goede fysiotherapeut”, zei iemand. Dat vond ik ook. Ik was hem dankbaar.

In april hadden een paar technische mannen een ‘scherm’ tussen de twee stoeltjes van de duofiets gemaakt. (foto van de duofiets verderop) We mochten weer gaan fietsen. Ik vroeg een rijtest aan. Ik wilde wel zeker weten dat ik met mijn slechte pols en gammele schouder veilig kon fietsen. Ik slaagde. Al moest ik de eerste maanden wel af en toe even parkeren, om mijn schouder los te oefenen.

Later zei de neuroloog, dat sommige mensen naar haar verwezen worden met een “onbegrepen frozen shoulder”, waarna zij vaak (na wat testjes) de diagnose parkinson kon stellen. Dus blijkbaar was die vastzittende schouder de schuld van Parki!

Ga terug naar alle blogs van Ria Snoek