In januari zijn er verjaardagen van schoonzus, twee kleinzoons, vriendin, én van mezelf. Een kleinzoon was op vakantie dus vierde hij het afgelopen zondag. Vriendin en andere kleinzoon gaven  een feestje. Wij vierden mijn verjaardag van 13.00-17.00 uur,  dan ben ik op z’n best. Ik heb de avond ervoor wél zelf de slingers opgehangen want manlief was al in dromenland. Het was weer ouderwets gezellig en lang geleden dat iedereen er was. Corona was de spelbreker afgelopen jaren. Met een grote familie is het al snel een man of 45. Drie dochters hadden de regie in de keuken, ik werd steeds weggestuurd. Maar...ik kan eigenlijk helemaal niet steeds zitten. Ben altijd in beweging zodat ik die soms hinderlijk aanwezige Parki kan teckelen. Lang verhaal kort: een extra shot, diep ademhalen en trachten met iedereen een babbeltje te maken. ’s Avonds konden we samen lekker, ‘uitgevloerd’ , ons eigen gangetje gaan. Dat uitgevloerd heeft volgens mij niks met parkinson te maken maar meer met de leeftijd én je bent het niet meer gewend om zoveel mensen tegelijk in je huis te hebben.

In blog 24 vertelde ik over een blaas verzakkingsoperatie. Ik kwam op een lange wachtlijst. Telefoontje met:  27^e om 07.15 (!!) aanwezig zijn. Het zou een dagopname worden. Om 08.30 werd ik, in mijn charmante operatiehemd, in mijn bed door de lege gangen gereden richting operatiekamers. We kwamen uit de lift en ik waande me in een soort van smurfenland. Het wemelde van de in blauw gestoken mensen. Ik had gekozen voor een ruggeprik…niet echt een pretje. De smurf anesthesist ging op mijn rug op zoek naar een goede prikplek. Ik hoorde hem ineens zeggen:”….naar beneden, scoliose….” Ik draai me om en vraag ‘u voelt dat daar scoliose is?’. Hij beaamde het en had inmiddels de prikplek gevonden. Pijn schoot in 1 seconde naar mijn linker grote teen. Au, sorry. Het kwartje viel. Ik heb al honderd jaar last van rugpijn. Geen enkele arts, fysio, manueel, osteopaat etc heeft ooit scoliose genoemd. Daar ga ik eens achteraan.

Maar eerst even die blaasverzakking. Om 08.45 was ik door de klapdeuren in de operatieruimte en ineens was het 09.15. Hoorde zeggen dat het gelukt was. Ik was niet bij machte om nog iets te vragen. Pffff. Werd weer weggereden uit het smurfenlandje naar zaal. Had mijn eigen ontbijt mee met alle vezels etc. De verpleegster dacht dat ik ook mijn lunch van thuis had meegenomen. Ik zei om half twee tegen mijn mede-zaalgenoden dat ik best wel trek had in een lekker soepje, broodje kroket leek me ook wel wat. Mijn tijdelijke buurvrouw seinde een verpleegster in. 100 en 1 excuses, misverstandje. Kreeg alsnog een heerlijke lunch. Er was nog weinig leven in mijn onderstel. Ik probeerde, met een verpleegster erbij, om te gaan staan. Ik kieperde bijna voorover met mijn neus in een kopje thee. Kon mezelf nog net tegenhouden.

Het duurde tot maar liefst 16.00 uur dat ik eindelijk weer op mijn benen kon staan én kon plassen. Snel manlief gebeld, die was er snel! Naar HUIS!! Zes weken rust, niet fietsen, autorijden, zwaar tillen….dat wordt moeilijk.

Groetjes,

Marianne

Ga terug naar alle blogs van Marianne