Over het skiën zelf later meer. Ik heb daar namelijk een vrouw ontmoet, als je tenminste van ontmoeting kunt spreken. Ik blijf er maar aan denken.

Onze groep is enthousiast als het op skiën aankomt, maar nog enthousiaster dompelen ze zich onder in de apres-ski. Mijn vriend ontpopt zich daar binnen de kortste keren tot ras-entertainer. Zijn specialiteit is het om op de vloer in spagaat te glijden voor een leuke dame. Dit levert altijd een flink gejoel en gejuich op.

Woensdag was het feest op een hoogtepunt toen er een gezin de apres-skibar binnen kwam. Ze hadden al even voor het raam staan kijken naar de gekte binnen. Een moeder (ze leek een beetje Indisch) met een boomlange man en drie prachtige oudere kinderen, twee zonen en een dochter. De moeder bekeek het feest even op een afstandje en vond het duidelijk prachtig. Haar dochter bleef dichtbij haar. Het duurde niet lang voordat ze zich in het gedruis stortte en mijn vriend zich over haar ontfermde. Hij danste met haar, ging uiteraard voor haar in zijn spagaat en uiteindelijk belandde ze ook boven op de bar en danste en deed mee met de gekkigheid. Haar kinderen genoten van hun moeder, die zich uitleefde, maar hielden haar wel nauwlettend in de gaten.

Af en toe ving ik haar blik op. Op de een of andere manier voelde ik dat er iets bijzonders met haar gebeurde. Ze keek alsof ze zelf verbaasd was over haar overgave aan het feestgedruis en het feit dat ze zo genoot. Het leek bijna of ze zich schuldig voelde dat ze zo opging in haar plezier.

Na een minuut of vijf vonden de kinderen dat het mooi was geweest voor hun moeder en met enige tegenzin van haar hielpen ze haar weer veilig op de grond en vertrok het gezin met groot plezier om wat ze hadden mee gemaakt.

Toen ik even later met mijn vriend sprak zei hij: “Die vrouw die op de bar danste had dat nog nooit in haar leven gedaan. Ze wilde dat heel graag een keer meemaken en vond het geweldig. Op een gegeven moment zei een van haar kinderen tegen mij:” Mijn moeder heeft parkinson. Ze moet voorzichtig zijn en kan nu beter weer op de grond gaan staan.”

En toen snapte ik het ineens. Ik herkende mezelf in haar! De extase van de muziek, er in opgaan, je verbonden voelen met de anderen die dat ook hebben. Je wilt dat het eindeloos doorgaat. De spanning van iets geks doen.

Ik begreep haar. Ik keek snel rond of ze er nog was, maar helaas. Ik wilde heel graag even met haar praten. Maar van de andere kant zou dat haar intense beleving misschien juist minder intens maken.

Ik wil toch heel graag wat tegen haar zeggen, dus ik hoop dat ze dit leest! Of dat iemand weet wie ze is.

Misschien weet ze dit allemaal al wel en zit ik er compleet naast met mijn vermoeden dat ze nog niet zo lang parkinson heeft. In dat geval: sorry, het is goed bedoeld.

Beste genietende, dansende, prachtige moeder:

• Voel je alsjeblieft nooit schuldig dat je gelukkig wordt van dingen die je nooit deed. Geniet er van, het is heerlijk dat je nu zo intens kan genieten!
• Je bent echt gezegend met drie prachtige en zorgzame kinderen. Wat fijn dat jullie samen zo open zijn over je ziekte en dat ze je steunen als je wilt genieten. Blijf ze bij alles betrekken, jij hebt dat nodig en zij ook! Jullie kunnen dan samen ook de moeilijk dingen aan.
• Ook als je parkinson hebt kun je je grens verleggen en intense geluksmomenten hebben. Trek je er niets van aan als anderen het raar vinden dat jij je uitleeft. Je komt andere mensen tegen die hetzelfde als jij ervaren. Mensen die hun energie met jou delen en vice versa. Het is een cadeautje naast alle narigheid als je opener wordt naar anderen.
• Een minder leuk puntje: vraag je familie om goed op je te letten. Met name de dopamine agonisten kunnen nare, verwoestende bijwerkingen veroorzaken, ongeremd gedrag en verslavingen. Herken jij jezelf helemaal niet meer of ben je obsessief bezig, trek alsjeblieft aan de bel bij je neuroloog. Ook al voel je je beter dan ooit, dan is het niet goed en je kan alles kwijt raken dat je lief is.

Misschien komen wij elkaar nooit tegen.

Dan wens ik jou nog heel veel bijzonder momenten toe.

Dans en geniet!

Ga terug naar alle blogs van Hannie Meijerink