Toen ik haar daar zes maanden later voor bedankte, zei ze vriendelijk dat ze dat nooit gezegd kon hebben, omdat het niet waar was. 

Inmiddels was ik gewend aan het idee dat ik parkinson had, de klachten waren dankzij de medicatie onder controle, en ik was vooral bezig met alleen verder leven, zonder mijn grote liefde. Gedroomd of niet… het had me geholpen!

 Ga terug naar alle blogs van Ria Snoek